श्रीपुरुष ढकाल

रुनु पर्ला भन्ने डरले
हाँस्न छोड्नु हुन्न
मर्नु पर्ला भन्ने डरले
बाँच्न छोड्नु हुन्न ।

यसरी तिम्रो याद
नआएनि हुन्थ्यो
निको भाको घाउ फेरि
नदुःखेनि हुन्थ्यो

भरभराउँदो बैँसभरि
गरिबीको पानी पोखेर

सुन्न सक्छौ भने मात्रै
सोध मेरो जीवन कथा
सहन सक्छौ भने मात्रै
सुन मेरा पीर व्यथा ।

ए मेरी आमा कता छौ तिमी
कहाँ छौ भनन
आमाको जस्तो पवित्र माया
कहाँ पाउछुँ भनन

सम्झना छ अझै ताजा
वालापनको खेलवाड
हाँस्दै खेल्दै मनाएको
रमाइलो चाडबाड ।
काफल टिप्न रूख चढ्थ्यौँ
गाई चराउन जाँदा हामी
ऐँसेलु टिप्दै खान्थ्यौँ
काँडेदार हाँगा तानी

सबै मान्छे बिक्री हुँदैनन्
व्यर्थै तिमी किन्न नखोज
भेटेजति, देखेजति
सबको मूल्य जान्न नखोज ।

तिम्रो आफ्नो बन्छु भन्थेँ
पराइ पनि हुन सकिन
सबको आँसु पुस्छु भन्थेँ
आफ्नै आँसु पुछ्न सकिन

केटाकेटी छँदा
मेरो बुबाले भन्ने गर्नुहुन्थ्यो-
बाबु !
ख्याक, सबै खराब हुँदैनन्
ख्याक, सबै डरलाग्दा मात्र हुँदैनन्