राज धिमाल आशुतोष
मेरो प्रश्नको जवाफ उस्ले प्रश्नले नै दिई ।।
मेरो प्रश्नको जवाफ उस्ले प्रश्नले नै यसरी दिई ।।
यस्तै जाडोको बेला थियो । म टोलाइरहेको थिँए । तर किन ? खै याद नै भएन । लाख कोसिस गर्दा पनि यो दिमागले सम्झिन नै सकेन । त्यतिकै मा पछाडीबाट कसैको आवाजले मलाई बोलायो । मैले शिर घुमाए ,जता बाट आवाज आएको थियो । मेरो सामु हातमा फुल लिएर उभिएकी थिइन् चढ्दो बैशालु उमेर कि एक युवती । “सानू ,तिमि कता हिडेकी हातमा फुल बोकेर ?” मेरो यो प्रश्नको जवाफमा उस्ले हातको त्यो फुल मेरो अगाडी राख्दै अनि ओठ टोक्दै भनी ” आशुतोष ,के तिमी र म मिलेर एउटा love story बनाउन सक्दैनौं ?” अनि मैले त्यो फुल………दुबैको ओठमा मुस्कान……….
तिर्खा मेट्ने खोली तिमीले
तिर्खा मेट्ने खोली तिमीले ,पायौ र त अन्तै ।
धोका मलाई दिई माया ,लायौ र त अन्तै ।।
हुन पनि छाड्यो भेट ,अचेल तिम्रो र मेरो
तारा दिन्छु भन्नेसँग तिमी ,धायौ र त अन्तै ।।
यता तोड्यौ वाचा कसम ,खुसि हुदै तिमिले
सँगै जिउने मर्ने कसम ,खायौ र त अन्तै ।।
रहर तिम्रो पुरा भयो ,अनि बनायौ पागल मलाई
मेरो घरबार उजाड पारी ,छायौ र त अन्तै ।।
कसरी हुन सक्छु र म ,अब सधैं सधैं खुसी
मेरै आँखा सामु घरबार ,बसायौ र त अन्तै ।।।
राज धिमाल `आशुतोष´
बर्दिबास ९,महोत्तरी

मर्दिन भन्थ्यौ नभई जीवन साथी तिम्रो