रोहित पराई

खै छन्दका साधक नै हराए
भन्दै यहाँ स्यालहरू कराए
रोजै अनौठो रमिता हुँदै छ
छाडेर डाँको कविता रुँदै छ ।

छन् शब्द मात्रै लय-चेत छैन
मर्दै छ यो वाङ्ममय खेद छैन
झोसेर आगो घर बालिँदै छ
पूर्वीय नासो किन ढालिँदै छ ?

मुलुक यो सबको कपना भयो
विगतको नमिठो सपना भयो
जनक गौतम बुद्ध सबै मरे
अजिब मानिस पो अगुवा भए ।

छिमेकी पीडाले अतिशय गलेका मनहरू
र नाकाबन्दीले प्रतिदिन ढलेका जनहरू
नढालोस् आस्थाको शिर सगरमाथा अझ पनि
तिमी देऊ न्यानो पलपल प्रभा हे शिखरिणी ।१।

सुनौलो आभाले झलमल उज्यालो कवि कुटी
तिमी नै हौ मेरो अमृतरस वा जीवनबुटी
तिमी ढुङ्गा-माटो गरिब अदनाकी धन तिमी
सदा देऊ बाटो प्रगतिपथको हे शिखरिणी ।२।

तुसाराले ढाक्यो जबजब खुसीको शिखरमा
झुलुक्‍कै आत्मामा तबतब उदायौ प्रियतमा
तिमी मेरी प्यारी सरस सविता हौ कि जननी
म लेखौँला तिम्रै गजल कविता हे शिखरिणी ।३।

घुमी डाँडापाखा वन चहुरका पल्लव लता
चुमी यी आँखामा मनमन नयाँ भाव सरिता
कुँदी बुट्‍टा भर्ने अनुपम कलाकौशल तिमी

पर्खी बसेँ लहर जीवनमा म यौटा
खोज्दै नयाँ बहर जीवनमा म यौटा ।

समीपै रहे बन्धु प्यारा हुँदैनन्
र नेता कवै सर्वहारा हुँदैनन् ।

दाउ भो जिन्दगी खालको के कुरा
मर्छ जो प्यारमा गालको के कुरा ।

हराए थिए जो पुजारी अनेकौँ
यहाँ जन्मिए धुन्धुकारी अनेकौँ ।

नेपाली पहिचान हो भुवनमा नेपाल मेरो घर
रातो केतन चन्द्र-सूर्य शिरमा गर्दै रहोस् फर्फर
प्यारो नन्दन यो हिमालमुनिको शालीन भूस्वर्ग यो
पूर्णात् पूर्णमिदम्…. अखण्ड जननी प्यारो छ नेपाल यो ।