मुना २०६७ बैशाख

उद्घोषकः अब हाम्रो नाटक सुरु हुन्छ । सबैजना हल्ला नगरी बस्नुहोला । सुरु हुन्छ नाटक । यो नाटकको शीर्षक हामीले राख्न भ्याएमा छैनौँ । किनभने नाटक लेख्दा लेख्दै यस नाटकका नाटककार जरुरी कामले गाउँ जान पर्‍यो । गाउँमा टेलिफोन छैन । सम्पर्क गर्ने कुनै उपाय पनि छैन । उहाँले नाटक त लेख्नुभयो, शीर्षक राख्न भ्याउनु भएन । सोधौँ भने उहाँसँग सम्पर्क नै गर्न पाएको छैन, कसरी सोधौँ ।

आर्या कहिले पनि कर्कलोको परिकार मन पराउँदिनन् । घरमा जब आमाले कर्कलो पकाउनु हुन्छ तब ऊ आँखाभरि आँसु पार्छे । “बङ्गुरले खाने कुरा म खान्न ।” ऊ जिद्दी गर्छे । कर्कलो पकाएको दिन आमासँग ऊ घुर्की लाउँछे, रिसाउँछे । उसको यो चालादेखि आमा आजित भइसक्नुभएको छ । आज पनि आमाले कर्कलो पकाउनु भएकोले उसले घुर्की लगाएर खाना नखाइकनै सुती ।

सूर्यबहादुर शिक्षक बन्न चाहन्थे । शिक्षक बन्न त निकै पढाइ चाहिन्छ । उनले त दुई कक्षा पढेर स्कुल छाडेका थिए । उनीसँग पढ्ने पैसा पनि थिएन । उनले मनमनै सोचे- “अब शिक्षक बन्ने कसरी हो ?”

नेपालको कुनै गाउँमा एक जना रतनलाल नाम गरेको दलित बस्दथे । उनको परिवार ज्यादै गरिब थियो । सधैँजसो कुनै न कुनै खोलाबाट माछा मारेर ल्याउँथे अनि बजारमा बेच्थे र आएको पैसाले बिहान बेलुकाको छाक टार्दथे ।