मुना २०६७ बैशाख
रमेशलाई कमिलाले पाठ सिकायो
रमेश एक सुशील, इमानदार, मिहिनेती र बुद्धिमानी केटो हो । ऊ परिवारको एक मात्र सन्तान हो । त्यसैले उसलाई केही अभाव र दुःख छैन । कक्षामा पनि ऊ राम्रोसँग पढेर सधैँ प्रथम हुन्छ । रमेशको यस्तो चरित्र देखेर स्कुलका शिक्षकहरू पनि दङ्ग छन् । तर, रमेश पढ्दै जाने क्रममा कक्षा सातमा पुगेपछि केही बदमास साथीको सङ्गतले बिग्रिन थाल्यो । पढाइप्रति चासो दिन पनि छाड्यो । बिगि्रएको साथीको लहैलहैमा बदमासी काम गर्दै हिँड्न थाल्यो । कक्षा सातको वाषिर्क परीक्षा पनि भयो । विडम्बना ! रमेश फेल भएको नतिजा निस्कियो ।
काल
धेरै वर्ष पहिलेको कुरा हो । बर्दिवास गाउँमा धेरै हरियाली थियो । घना जङ्गलहरू थिए । मानिसहरू खोलाको किनारमा बस्थे । दिनभरि माछा मारेर, ढुङ्गा कुटेर, बालुवा चालेर समय बिताउँथे । रात परेपछि पनि राम्ररी सुत्न पाउँदैन थिए । घरका कुनाकाप्चामा रोएको आवाज सुनिन्थ्यो । मानिसहरू मान्छे मर्दा शोकले रोएको आवाज निकालेर रुन्थे तर त्यो रुवाई गोहीको आँसु झैँ खेर जान्थ्यो ।