मधुपर्क २०७० मंसीर

हिमनदी जस्ता पसिनामा
इन्द्रेनीजस्ता अनुभूतिका रङ मुछेर
कोरेँ मैले आफ्नै एउटा चित्र ।

पीडा ! यसै पनि पीडा हो
कष्ट हो, गाह्रो दुःख हो
चहर्याइरहने षडयन्त्रको उनमत्त उहंकार हो

दुःखी पत्नीहरू छन्
दुःखी पत्नीहरूका

नबुझेको कहाँ हो र !
तिम्लाई जत्ति मन पराउँछु
उत्ति मेरो चर्चलाई
तिमी अप्राप्य छ्यौ ।

रमाइलो हुन्छ
टाढा कतै लुकेर सुन्दा बाघ भालु चितुवाको हिंस्रक गर्जन

म २५ वर्ष अघि पहिलोचोटि शहर पसेको हुँ ।

थियो नाम सेती तिम्रो, किन भयौ काली आज
थियौ सिधासाधा तिमी, किन भयौ जाली आज

आमाको औंला समाएर
सैसैला खेल्दै गर्दा
म थिएँ कर्कलाको पातमा जमेको शीतजस्तै ।

‘कस्ले भन्छ म राम्री छैन
कस्ले भन्छ ममा रङ, यौवन र जवानी छैन