nice.vharat

मलाई त्यागी तिमीले नि अब,
सोह्र सिङगार लायौ होला ।
पक्कै पनि अब त तिमी
कसैकी पत्नी भयौ होला ।।१।।

रहर धेरै माया मनमा
पलेटी कसी मण्डवमा बस्दा,
उसैले ल्याएको त्यो सौभाग्य
तिम्रो खाली सिउँदोमा खस्दा ।।२।।

बेहुली हुन तिमीले पनि
सोह्र सिङगार लाउनै छ ,
थापी तिमीले सौभाग्य हातमा
पराई घर धाउनै छ ।।१।।

देखेँ सपनीमा मेरो लास, चित्तामा दन्नदन्ती बल्दै थियो ।
त्यति नै बेला आत्मा पनि, संसारबाट चल्दै थियो ।

कस्तुरीले छर्ने बास्ना अत्तर, हिमालमुनीका झर्झर झरना
देख्दा अनमोल देशको तस्विर, हृदय मेरो जल्दै थियो ।

पहिलो घामको पहिलो किरण,आँगनीमा झुल्न बाँकी छ ।
एउटा फुल झरे के भो,हजार फुल्न बाँकी छ ।

तिम्रो मेरो माया बिचमा,दैब एउटै साक्षी हुदाँ
बोल्यौं भने पाप तिमीले,आफैं जल्न बाँकी छ ।

सपनाको सुन्दर बगैंचामा हेर,कोमल फुल फुल्दै थियो ।
पछ्यौरीले बेरी बनाएको, झुलौना अझै नि झुल्दै थियो ।

नलाउनु हजुरले मायाको दाम त्यसको कुनै मोल हुदैन,
अमूल्य हुन्छ माया भन्नेले, मुल्य तोकी भुल्दै थियो ।

जताततै अशान्तिको किन बिऊ, छर्छन् ती बैरीहरू ।
दाजुभाइको बिच बिचमा बिष, भर्छन् ती बैरीहरू ।

भावना समेटी बनाएका झुप्रा, असभ्य बनी भत्काएपछि,
न्याय प्रेमी नेपालीको घेरामा एकदिन, पर्छन् ती बैरीहरू ।

कसैले खोट लाए मायामा, म आफैं परी दिन्छु ।
मर्नु पदैन तिमीले अब, सुन मैं मरी दिन्छु ।

खेल खेलायौ मायाको आखिर खेल कस्तो थाहै नदिई,
जित्यौ तिमीले भयो अब, जाने नि मैले हारी दिन्छु ।

त्यो हिउँ जस्तो स्तम्भमय शरिर,
जब म टक्क उभिएर टोलाउँछु ।
ठाउँ,ठाउँमा रहेका बुटा,बुच्चाहरुले
उनको स्पन्दनका लागि धाईरह्छन् ।
अनयासै रसाएको गहका आँसु
ताल बनेर भरिएका आँसुका खोबिल्टा,
अनि भित्र भित्रै जलेका बेदनाका घाउहरु,

बयान,
लहरीकन हावामा फरफराउने रेशम,
सुगन्धमयी फुलले छर्ने निश्वार्थ सुबाष जस्तै,
या चाँदनी रातमा चम्कने कुनै असरुपी होस् ।
जे होस नागले लुकाएको मणि जस्तो,
अझ मृग नयनको त कुनै मोल नै छैन,
जसको अगाडी नौ लखा हार पनि फिक्का हुन्छ,
लत्रेको त्यो प्रत्येक लहरामा लाग्छ मलाई
उनको हाँसो,अनि त्यो सुन्दर मुहार,
जसको पथमा सावित्रीको भान हुन्छ,

खहरेमा बग्ने कुनै खोला होइन जिन्दगी
छानी छानी सामान हाल्ने कुनै झोला हैन जिन्दगी

मेरो एउटा कथा सुन पिरतीको मुल थियो
त्यही मुलमा पानी पिउनु मेरो ठुलो भुल थियो

उनको तस्बिर हेर्दा लाग्थ्यो चमेलीको फूल थियो
दौडिँदै गएँ उनीलाई हेर्न त्यहाँ सानो तुल थियो

पाएँ भने यही धर्तीको
माटो समाई मर्न सकुँ,
बगाई रगत तिमीलाई आमा
अनि स्वर्ग तर्न सकुँ ।।१।।

बाहीरी आवरणले हैन माया,मनको नाताले हुन्छ भन्थे ।
एक अर्काको नजिक घुमी,दिलले दिललाई थुन्छ भन्थे ।

हिड्दा हिडदै एउटै बाटो फरक परेछ भने यात्रा
टाढा पुगे पनि माया,मनले मनलाई छुन्छ भन्थे ।

संगै जिउने संगै मर्ने, दुई मुटु – एक हुदाँ
दुख्दा एउटा मुटु अनि,अर्को मुटु रुन्छ भन्थे ।

माया गर्नेले भुले पनि एकपललाई चोखो माया
देखे एकले सपना फेरी,अकोले चाहिँ बुन्छ भन्थे ।

विश्वासमा नै समर्पित भई जुनी काट्न सहारा माग्दा
भगवानले पनि त साँचो मायाको,पुकार सधैं सुन्छ भन्थे ।……………..दपर्ण

मलाई छोडी गए तिमीले
चोखो मायाको पाप लाग्ला,
उल्टै तिमीले म तिर हेरी
भन्यौ तिमीलाई श्राप लाग्ला।।१।।

पुजा गरिरहेँ तिम्रो
मानी भगवान पुजिरहेँ,
बाली दियो त्यो मन्दिरमा
मन भित्रै थुनिरहेँ।।२।।

बिर्सिन तिमीलाई आँटेको बेला ।
भित्री मन फाटेको बेला ।

तिमीलाई भुल्दै थिए नि म
माया अन्तै साटेको बेला ।

देश राम्रो प्यारो लाग्छ, अनि राम्रो गगन पनि ।
देख्दा मलाई ईर्श्या लाग्छ, मनले भन्छ सहन पनि ।

कोहिली गर्छ कुहु कुहु, डाँफे भन्छ नाँच्चु नाँच्चु
सुन्दा मेरो मन रमाउँछ, खुसी हुन्छन नयन पनि ।

आँखै आखाँको भा’काले तिमी
चोखो माया मसँग लाउनु
यसै गरी जुनी जुनी
सुटुक्कै मलाई दिलमा सजाउनु ।।१।।

गाँसे सम्म माया प्रिती,मनले आफ्नो भन्दो रहिछ ।
टाढा भए पछि आफैं,बिझाउने काडाँ बन्दो रहिछ ।

कसैलाई दोष दिनु किन,माया बिरानो आफैं हुदा
मुटु दुखाई रुनु किन,आफनाले पराई बनाई दिदाँ
बाचा कसम खानेले नै आखिर,माया जाली भन्दो रहिछ ।

गाँसे सम्म माया प्रिती,मनले आफ्नो भन्दो रहिछ ।
टाढा भए पछि आफैं,बिझाउने काडाँ बन्दो रहिछ ।

हिडेको छु म पाइला सारी,हाँस्दै यही धरातलमा
याद तिम्रो आई दिदाँ,सम्झन्छु तिमीलाई पल–पलमा
मनले चोखो माया दिदाँ,भन्नेले श्राप भन्दो रहिछ ।

गाँसे सम्म माया प्रिती,मनले आफ्नो भन्दो रहिछ ।
टाढा भए पछि आफैं,बिझाउने काडाँ बन्दो रहिछ ।

ओठको त्यो मुस्कान देख्दा, घाएल भएँ म त
तिम्रो चोखो प्रीत देख्दा, कायल भएँ म त

जब थियौं प्यासी नयनको मदहोसी त्यो नसामा
त्यही नयनमा तिमीले लुकाएको, गाजल भएँ म त

राजनितिज्ञ,
भन्नेले राजनितिक,
मर्म बुझ्दैन ।

संविधान यो,
बन्दिगृहमा कैद,
राजनितिमा

दण्डहिनता,
पराकाष्टमा पुग्दैछ l
आज देशमा,

भ्रष्टचारको,
अखडा भएको छ l
मन्त्रीमण्डल,

आफ्रना मान्छे,
नयाँ मन्त्रीमण्डल,
खाली सरुवा,

वाह्रय इशारा,
अरुको मनपरी,
तन्त्र नेपाल,……………………दर्पण

चाँहेको थिएँ तिमीलाई,छानी–छानी घात दियौं ।
पुर्णिमा मा साथ दिनेले,किन औंसीको रात दियौं ।

परभई सबै संग तिम्रो लागि बाँच्न रोज्दा
तिम्रो लागि मछु भनी,कहिले तिमीले हात दियौं ।

आफ्ना सबै रहर मारी दुनियाँको रितलाई पर सारी
सुखै दिन चाँहे तिमीलाई,मलाई दुःखको खात दियौं।

आठम्बरले भरिएको जुन तिम्रो त्यो धनी मनले
औकात देखाई आज मलाई,तिखो बचनको बात दियौं ।

रोई मागेको साथ तिम्रो जिबन बिताउन तिमी संग
हाँस्दै बिदा आफैं माग्यौं,चिनो सुकेको पात दियौं ।……….दपर्ण