गीता थापा (दोषी)

फाट्यो जिन्दगी यसलाई मैले फाल्न सकिन
सलाइकोरी आफ्नैसामु जिन्दगी बाल्न सकिन

सहिदिएँ दु:खलाई नि केवल सुखैसुख सम्झि
आफ्नै अघि चर्किगयो जिन्दगी टाल्न सकिन

अरुको सानो सानो गल्ती देखिन्छ यहाँ
भाग्य पनि पक्षपात गरी लेखिन्छ यहाँ

कति आकांक्षाहरूमा कठोर प्रहार गरिंदा
सत्यता अस्त्यको मसीले मेटिन्छ यहाँ

मिठो मिलनको सपना बुन्छन मेरा आँखा
झर्दै गरेका आँशु गहमै थुन्छन मेरा आँखा

मायालुको माया पाउँन अर्को जन्म कुर्नुपर्दा
तेसै तेसै चर्किएर दुख्दै रुन्छन मेरा आँखा

उसको माया झुठो हो भनि कसरी लत्त्याउँ म
आकाशको जून झार्छु भन्छ कसरी पत्त्याउँ म

माया मेरो मिठो मिठो संसार जित्ने साहस होरे
कमल फूलाउँने चाहानालाई कसरी हत्त्याउँ म

सबगुण सम्पन्न तिमी मसँग तँ अवगुणनै अवगुण छ
तिमी टाढै बस्नुँ मदेखी मसँग तँ अवगुणनै अवगुण छ

फेरि सर्यो भने तिमीलाई त्यो अनेकौ पापैपाप भै फैंलिन्छ

भाग्यमा नलेखेको माया मागेर पाइदैन नानु
माया त आँफै हुन्छ त्यो लाएर लाइदैन नानु

टिकेट काटेरहेर्ने दुईघण्टाको रमिता होइन माया
साँच्चो माया अरुको करले दायेर दाइदैन नानु

आज भोलि टाढिदैछौं, यति छिटो अघायौं कि
मेरो माया लत्याएर अन्तै माया लघायौ कि

तिमीनै तँ एकथ्यौ जस्लाई आफ्नो ठान्थे
मेरो खुशी चुँडेर अन्तै दियो जघायौ कि

सातडाँडा पारी छ मेरो नेपाल देख्नँ म सक्दिनँ
खेलेर हुँर्के त्यहाँकै धुँलौटे माटो भूल्नँ म सक्दिनँ
माया र ममता त्यसैको लाग्छ त्यो पानी पँधेरो
दियाँलो बाँल्छिन ति बुडीआमा फ्याँक्नँलाई अँधेरो

झूठो कसम लौ मलाई चाहिँदैन
दुईदिन हँसाइ जूनीभर
रुवानँलाई पाइँदैन
माया होइन पिपुलु पात झैँ
जता हावा उतै बसाइ सरे झैँ
बनकि चरीलाई झुठो जालमा नपार्नु
हजुर अर्काकी छोरीलाई

पहिलो चोटि भेट् हुँदा तिम्रो बात मन पर्‍यो
स्वीकारेर माया रोप्नँ तिम्रो जात मन पर्‍यो

रुख चढाइ फेद ढाल्ने अच्चमको तिम्रो बानी
मलाई तिम्रो बानी भित्रको घात मन पर्‍यो

जलेको मेरो मुटु तिम्रो मायाले
निको पार्न आज अलिकती पिएँ मैले

तिम्रो खुशी हेर्ने वाहानामा
फाँटेको मनलाई फेरी सिएँ मैले

नसाकै सुरमा भएपनी थोरै आज
हाँसेर जीवन जिएँ मैले

झुठो माया लाएर रुवानुनै थियो भने
बाँचाबन्धन तोडेर टाँढिनुनै थियो भने

पहिलो भेट्मा हाँसेर किन नजिक भयौ
आखिर मायाको उपहाँस गर्नुनै थियो भने

किन लुटेउँ जीवन आखिर लुटिएकै थियो

मैले हुन्न भन्दाखेरि आँखाभित्र साँच्छु भन्यौ
हजार गल्ती माफ गरी मुटुभित्रै राख्छु भन्यौ

विश्वाश गरी माया लाएँ मैले चोखो मुटु साटी
हाँसो लुटी टाढा भयौ माया बस्ने मुटु रेटी

यो जीवन ईश्वरको वरदान हो
सहिबाटो पहिल्याई हिड्नु छ
संघर्स गरि जीवनमा लक्ष्यलाई
प्राप्ति गर्नु छ
यहाँ सबै मानिस माहन भएँ, मानिस
लत्याई ढुंगा पूज्ने को?
यहाँ सबै ढुंगा देवता भएँ मानिस

माझीमा दाईले माछी हैं मार्ने खोलीको त्यो गड्तीर
कहाँको तिमी कहाँको म पिरती बसो मनमा पिरैंपीर

फूल सम्झी शिउरे शिरैँमा मैले काँडा भै घोच्छौ कि
सम्झिदै रुन्छु रातोदिन प्यारा बिर्सी पो दिन्छौ कि

यति माया दिदा पनि टाढा तिमी हुन्छौ भने
मेरो नाउको माया लगि अरुसंगै साट्छौ भने

मेरो भन्नु केही छैन हाँसी हाँसी जिउनु तिमी
प्रेमरुपी नगरको अमृत मात्रै पिउनु तिमी

म मानिस भै’कन जन्म लिएछु,यो धर्तीको बिंचमा
न त कहिल्यैँ सतकर्म केहि गरेछु हुने सबैको हितमा

मानिस भै लाग्थ्यो खुशी मानिसलाई टेकेरैँ अगी पुग्दा
आनन्द बिभोर भै यो मन रमाउँथ्यो, जित हातमा पर्दा

तिमी पाएँ देखि बाट बाँच्न औधी रहर लाग्यो
तिमीलाई नै’देवता मानी पूज्न मन पो लाग्यो

रहर गर्नु भयो कि भूल सोच्नु भयो कि पाप
सपनीमा तिमीलाई आई सताउँ-सताउँ झै लाग्यो

धेरै भयो गाउँघर छोडेको कतै बिरानो पो भयो कि
कि अझै म हिंडेको गोरेटोले मलाई नै कुर्दै पो छ कि

बुढो भै’सकेको वर र पिपलुको पनि कतै साथ छुट्यो कि
धेरै भयो सपना देखेको छुइँन सङ्गीले’नि भूलिदिए कि

पर्ख समयले दिएको चोट् समयले’नै निको बनाउँछ
नबोलाउँनु निष्ठुरी भनी मलाई छातीको घाऊँ चर्किन्छ

कहाँ खुशी हुन्छु,म पनि तिमीलाई चट्टक्कै भूल्नुपर्दा