गीता थापा (दोषी)
बिडम्वना
कोठाको प्रवेशद्धारमा पाइला राख्ने बित्तिक्कै रोमाञ्चकारी अनुभूति गर्यो उसले । चप्पल खोलेर भित्र पस्यो । अचेल उसलाई कोठाको एकान्त र शान्त वातावरणले मोहनी लगाएको छ । ऊ जव कामबाट फर्किन्छ तब कोठाको बीचमा उभिएर एक पल्ट सम्पूर्ण कोठालाई नियाल्छ । त्यसो गर्नुमा परम सुखद अनुभूति गर्छ ऊ । त्यसैले सदा झैँ आजपनि केहिबेर एक टकले सरसर्ती कोठालाई नियाल्यो । सेतो रंगको भूइँमा पहेँलो छिर्केमिर्के बुट्टा भएका झ्यालका पर्दाहरू नतमस्तक उभिरहेका थिए । मानौँ, ती पर्दाहरू उसलाई स्वागत गर्न आतुर छन् ।
प्रलोभन
बिहानीपख घामले तेजिला किरणको प्रभाव धरतीमा फिँजायो । कुलबीर दुध दुहुँदै थियो । बालिकाको तिखो आवाजले गोठैमा उसलाई झस्कायो । ऊ कान ठा-ठाडा पार्दै हातमा दुधको बालटिन बोकी भित्र पस्यो । उसकी दिदी गौंथली फत्फताउँदै बाहिर निक्ली । एक तमासले फत्फताउँदै गरेकी दिदिलाई अचम्म मान्दै सोध्यो उसले -हैन ए दिदी एकाबिहानै के भयो तिमीलाई ? सञ्चो भएनकी कसो ?
रिशले आगो भएकी गौंथली सोच विचारै नगरी प्याच्च बोली- के हुनु नि ! तेरी स्वास्नीले छोरी जन्माई । अब तेरो यो झुप्रो घरमा छोरी छोरीको ओइरो लाग्ने पर्यो । अनि ठुलो भाग खालास गोज्याङ्ग्रे मोरा । दिदीले हात मुखसम्म पुराएर नाप्छे । उसले दुधको बालटिन थपक्क राख्यो । जवाफविहीन ऊ थाप्लोमा हात लगाएर थचक्क भुईमा बस्यो । स्वास्नी म्यौची अलि पर शिथिलभै चिसो भुइँमा पल्लटिरहेकी थिई । ऊ ईन्तु न चिन्तु थिई । छेउमा भर्खर जन्मेकी बालिका हातको औंला चुस्तै ठु-ठुलो स्वर निकालेर रुँदै थिई ।