गीता थापा (दोषी)

सडकमै जन्मिएँ, सडकमै हुर्किएँ
सडक नै हो मेरो पहिचान
सडक नै हो मेरो संसार ।

सडक वरिपरि
सबै अघाई फालिएका
तिनै हुन मेरो भोक मेटाउने आहार ।

पोलेको यो छातीमा नुन-चूक घसेर नजाऊप्रिया
राम राम जप्दै पिँठमा छुरा धसेर नजाऊ प्रिया

क्षणभरको रमाइलो हैन जिन्दगी धेरै लामो छ
सोच्तै नसोचीकन जताततै बसेर नजाऊ प्रिया

पीर-चिन्ताको शिखर अग्ल्याएर हृदयको माझमा
निरासाको गहिरो कुण्डभित्र पसेर नजाऊ प्रिया

यो मेरो मनको सुन्दर बाग उजाड छ तिमी बिना
विश्वाशघाति नजरहरूमा फसेर नजाऊ प्रिया

अरु-मर्दा भने श्रद्धाञ्जलि दिएर टार्छु म
तिमी मर्दा भने जीवनभर आँसु झार्छु म

आँसुले मात्र तिम्रो गुन चुकाएर सकिन्न
त्यसैले तेह्र तेह्र दिन नून तेल बार्छु म

म दु:खको सागरमा डुब्दा तिमी थिएनौ
मेरो पीडा-व्यथामा तिमीले भाग लिएनौ
आँसुको नदीबाट जसोतसो उतारें जिन्दगी
बीचैमा छोडेर गयौ जुनिभर साथ दिएनौ

साथ दिन्छु भन्नेले’नै छोडी गएपछि
फूल जस्तो मेरो माया काँडा भएपछि

रात दिन रोइरहें छोडी जानेको यादमा
सातैजुनि आफ्नो भनी ठानेको यादमा

-१-
सुखमा सँगसँगै थियौं दु:खमा साथ छुट्यो
यो जिन्दगीलाई नियतिको आँधीहुरीले चुट्यो
रैपनि हिम्मत थियो हाँसी खुसी जिउँछु भन्ने
आफन्तीलेनै भने तेरो भाग्य आजबाट फुट्यो

नजाने पनि जानेकोझैं गर्नुमा छ मज्जा
बेरंग जिन्दगीमा रंग भर्नुमा छ मज्जा

जताततै दलदल छ डुब्छ यो जिन्दगी
डुबेको जिन्दगी तानेर तर्नुमा छ मज्जा

बादलुमा जूनतारा लुक्न थालेपछि अचेल
डरलाग्छ कुकुरहरू भुक्न थालेपछि अचेल

हिँडिसक्नु छैन दायाँ वायाँ वनजंगल एक्लै
पशुहरू बाटो बाटोमा ढुक्न थालेपछि अचेल

-१-
आखिर हामी एउटै फुलबारीका फूल हौं
आमाबाउका सुख र आनन्दका भूल हौं
कामी दमाई राई लिम्बू बाहुन छेत्री जे भए नि
विर नेपाली जातिका शानमान कूल हौं

सुखै-सुखले मात्र जेलिएको हुन्न जीवन गाथा
सास हुञ्जेल झेल्नुपर्छ दु:ख-कष्ट ऐया-आत्था

सुखभन्दा दु:खको परिभाषा जान्नुपर्छ हाम्ले
दु:खलाई अघि बढ्ने अवसर ठान्नुपर्छ हाम्ले

पुगिसरी आ’को भए को छोड्थ्यो घरदेश?
बाध्यता नभई कसलाई राम्रो लाग्छ परदेश

कतारको दुर्दसा दर्साउँछ टेलिभिजनको पर्दा
कुन मन नरोला यौटा नेपालीको छोरो मर्दा

-१-
म भोक रोग ओढेर शोक पचाउने देशकी मान्छे
आफू मरेर देश बेच्नेलाई बचाउने देशकी मान्छे
मेरो परिचय न खोज म आवेशमा आउन सक्छु
आफू अग्लिन अनेक लीला रचाउने देशकी मान्छे

तिमीलाई सुन्दरताको प्रशंसा गर्ने त्यत्रो शौख भए
क्रिम पाउडर र लिपिष्टिकले आफ्नो सम्पूर्ण
कुरुप्ता छोपेर सुन्दरताको परिभाषालाई असुन्दरतामा बदल्ने
ती स्त्रीको होइन

तिनको गर

जहाँका स्त्रीले पाउडरको नाममा खरानी र कोदोको पिठो
मात्र देखेका छन् क्रिमको नाममा नौनीसँग मात्र परिचित छन्
लिपिष्टीकको नाममा सिन्दुरलाई मात्र चिन्दछन्

दुनियाले ममाथि कुदृष्‍टि लाउदा कहाँ थियौ तिमी
बिना कसुर मैले दु:ख पाउदा कहाँ थियौ तिमी

एक्लै हिँड्न सक्छु अब गन्तव्य पहिल्याई सकें
आँखा अघिल्तिर अँध्यारो छाउदा कहाँ थियौ तिमी

म आफ्नै उजाड जीवनमा रंग भर्दैछु
जीवन के हो बुझ्ने कोसिस गर्दैछु

नबोलाऊ तिमी मेरो एकाग्र भंग-हुन्छ
सबैको जिउने आ-आफ्नै ढंग-हुन्छ

भुल जोसुकैबाट हुन्छ तिमीबाट घात भयो
हाँस्दो खेल्दो मेरो सुखी संसार बर्वाद भयो

मायाबाट आवादी मिल्छ भन्नु भुल थियो
तिम्रो माया पलाँस मेरो माया फूल थियो

भन्नेहरूको मुख थुन्न जानेको छ मैले पनि
आफ्नो लागि खुसी चुन्न जानेको छ मैले पनि

कैले घाम कैले छाया जिन्दगीको रीत यस्तै
दु:खमा सपना बुन्न जानेको छ मैले पनि

जहाँ प्रकृतिको आशिर्वाद त्यहाँ उम्रेको जल हुन्छ
जुन रुखले स्याहार पाउछ त्यही रुखमा फल हुन्छ

मीठो र नमिठो खाने बीचमा केको भेदभाव गर्नु?
जति मीठो मसिनो खाए पनि आखिरमा मल हुन्छ

रिस उठेको घरको पानी बारेकी छु मैले पनि
ज्याला मजदुर गरेर छाक टारेकी छु मैले पनि

अन्याय र अत्याचार विरुद्ध आवाज उठाउदा
ज्यान जाने डरले बसाइँ सारेकी छु मैले पनि

सपना छ र पो जिन्दगीको यति धेरै महत्त्व छ
सपना बिनाको जिन्दगी आँसुभन्दा सस्तो छ

दु:खको अग्निपरिक्षामा आफूलाई डडाउनुपर्छ
आजको मेहनतले भोलिको भविष्य ठडाउनुपर्छ