उमेश चौलागाईं

परिवर्तनको सपना वाडनेहरूसँग
प्रगतिका गीत गाउनेहरूसँग
विकासका वाजा बजाउनेहरूसँग
फुरुंग परेर
टायरका राप र धुवाहरू सहँदै
शोषणका अवशेष नहुनेः जंगली
अन्यायको अनुभुति नहुनेः चेतनाविहीन
अत्याचारको वोध नहुनेः अवोध्य

मूल ढोकामा घडा थापेर
स्वागतमा आतुर मनहरूको
उत्साह र उमंगको वास्ता नगरि
भवितव्यलाई बनाईएको जस्केला हुदै
आशाहरू चियाउने झ्यालहरू हुँदै
मन अडेका भित्ताहरूलाई जिल्ल पारेर
लुसुक्क कालो विरालो कै चालमा
भित्रिईसकेछ
सधै झै यसपाला पनि
बडा दशैँ

घोघामा दानाहरू पस्दै गर्दा
जुंगाका रेखीहरू बस्दै गर्दा
खोस्टाको कोमलतामा खेल्दै
परागकणसँग मितेरी लगाएर
झुक्काउदै लुसुक्क छिर्दछ फुल भएर
दाना बढदा पनि
रहिरहन्छ सुसुप्त भएर
मकैभित्रको घुन

मनमा धोकोहरू बोकेर
रहरका पोकोहरू बोकेर
कल्पनाको विशालतामा मख्खिँदै
बर्तमानको भोगाईमा पिल्सिएको
एउटा मान्छे
भविष्यको सपना बुनेर
जीवनलाई अंकमा गुनेर
जब मुग्लानिन्छ

यता एक्लै भए म त, तिमी पारि पुगेपछि
तर्न मैले सकिन है, जंघारमाथि उठेपछि

धोका दिई चल्यौ तिमी, जान्छौ कता थाहा छैन
कता गई कस्लाई भनौ, हृदयलाई चुटेपछि

ईतिहास कथा हैन
जो कल्पनामा कोरलिन्छ,
ईतिहास ब्यथा हैन
जसमा कारुणिकता मात्र हुन्छ
ईतिहास यथार्थ मात्र पनि हैन
जसमा सबै सत्य हुन्छ ।

हाँसोलाई जीवनको अंश ठान्दै जिउन चाहन्छु
रोदनलाई जीवनको बंश मान्दै जिउन चाहन्छु

आखिर जीवन पोखरी रैछ सुख दुख तैरिने
दुख पिएर आफ्नो भागमा जिउन चाहन्छु

देखाउँछन काम, लेखाउन नाम कस्तो यो रहर भो ।
स्तरीयता विना बरियता खोज्ने, अचम्मको लहर भो ।।

लेखनीमा भन्दा देखनीमा जोड दिने यहाँ साहित्यकार भो ।
बाली सुक्दा नि, पानी नबग्ने कुलो, सिंचाईको नहर भो ।।

आऊ नेताहरू आऊ
अझै अगाडी आऊ
सडक वन्द गराऊ
सदन वन्द गराऊ
कलकारखाना वन्द गराऊ

एताको मानो खाएर,
उताको दुनो सोझ्याउने
आफ्नाहरुको सम्मान नगर्ने
उताकाहरुको भक्तिगान गर्ने,
यो समयमा
तिमी त प्रतिनिधी पात्र मात्र हौ,
सवैलाई थ्ाहा छ,
तिमील्ााई दिशानिर्देश गर्नेहरु