शेखर खरेल

सम्राट उपाध्यायको नवीनतम कृति ‘दी सिटी सन्’को अन्तिम पातो पल्टाएपछि केही वर्षअघि उनीसँग आफूले अन्तर्वार्ता गरेको क्षण सम्झेँ। ‘तपाईंको आख्यानबाट ‘सेक्स’ झिके के बाँकी रहन्छ?’, पत्रकार मित्र दीपक अधिकारीसहित बबरमहल रिभिजिटेडको से क्यारोलिनमा कफी सुरुप्प गर्दै प्रश्न तेस्र्याउँदा सम्राट प्रतिउत्तरमा लामो हाँसेका थिए।

नेपाली निबन्धमाथि केही शब्द पोख्नुपर्दा मैले एउटा सुविधा खोजेको छु।

विभिन्न कालखण्डहरूमा पढिइएका कथाहरू एकमुष्ट बदलिएको परिवेशमा पुनर्पठन गर्दा एक प्रकारको ‘फ्ल्यास ब्याक’ जस्तो हुँदो रहेछ । मेरो सक्रिय पत्रकारिता युगका सहकर्मी मित्र सरोजराज अधिकारीका फुटकर कथाहरूको ओजिलो संग्रह ‘रूपबजारकी नोरा’ पढ्दा त्यस्तै अनुभव गरें ।