तोयानाथ पौडेल

फुलेर फेरि आफै झर्दो रहेछ जीवन
जिउदा जिउदा थाकेर मर्दो रहेछ जीवन

आफ्ना ले क्रमै सँग धोका दिदै गएपछि
मर्नु, बाच्नुको अन्योल मा पर्दो रहेछ जीवन

छोडेर कपाल गाजलु थोरै तुर्क्याएकी थियौ हेरिरहेँ
हिल चप्पल्मा जिन्स माथि सुर्क्याएकी थियौ हेरिरहेँ

चम्किन खोज्ने लाई धिमा बनाइन्छ्
माथी उठ्न खोज्ने लाई किमा बनाइन्छ्

हर्जना अर्मल त घाम मा सुकाइ दिउ
मरेको तीन साल पछी बिमा बनाइन्छ

**तोयानाथ पौडेल**
**मरुभुमी को छाती बाट**

म्यान्मा बस्नेलाई के थाहा कर्दको यथार्थता
खुकुरीहरूलाई के थाहा दर्दको यथार्थता
“तोया” सानो छदा भन्ने गरेको हाउगुजी मुर्कट्टा झै
बुर्का भित्र हिंड्नेलाई के थाहा मर्दको यथार्थता

भुलुक्क भात उम्लेको के थियो ज्ञासले बिदा लियो हत न पत सिलिन्डर बोकेर भुतुक्क हुँदै २ तला मुनी झारे गाडीमा हलेर दगुरे यो ७० सेकेन्ड को सिग्नल पनि १ घण्टा जस्तो लाग्यो ।

असरल्ल छरिएका भावना
लठिपत्र भएका सपना
कुनै पुरा हुने आस छैन
मेरो लागि तिहार कुनै खास छैन

कात्रो किनेर
मसान घाट निर
मरेको मुर्दा
——–
आटेको काम
बिरलो कु साइत्
मन्छेको निउ
———–
बाच्नै पर्ने रे
अरुको खुशी लाई
निंलु कि थुकुं