उपेन्द्र सुब्बा

बाउले नपढेर दु:ख पाए
मैले पढेर दु:ख पाएँ ।

हिजो राति सपनामा
तागेरानिवाफुङ्माङ आएर
यसो भनिन्-
ल कान्छा
जे छोइस् तेरो भो।

देउरालीमा सिन्दुरले रातै पोतिएर
फूलपातीले छ्याप्पै छोपिएर
एउटा ढुङ्गा देउता भएर बसेको छ।

अंकुसेले तानी झारेर
घोर्ले भिर तल लडाइपठाऊँ जस्तो यो घाम
ओई घाम, अलिक चाँडो हिँड्!
मलाई तेरो रापले भत्भती पोल्यो।

मन्दिरको गेटबाहिर
एउटा बूढो कुष्ठरोगी
थोत्रो बोरा बिछ्याएर माग्न बसेको छ।

म त मेरै बाटो हिँडिरहेको थेँ
खोइ? काँबाट आयौ, र तिम्ले

छोरीले मिठाइ माग्न छाडी
विरक्तिएको छ मन हिजोआज

देउरालीमा सिन्दुरले रातै पोतिएर
फूलपातीले छयाप्पै छोपिएर

आऊ साथी
सुरुवाल सुर्केर घुँडामाथि
घुङ्रिङ् बनाऔं र बाँधौं चार किल्ला
यसरी कि टेकेर दह्रो चार पाइला

चुरे पहाड पेरिफेरी चुलाचुली । एउटा अजङ्ग गोहिको दाँत जस्ता तिखा होचा अग्ला पहाडहरू । त्यही पहाडको चेपबाट बग्दै आउने मौवा खोला ।

कसो बाटो भूलेर म फेरि
यहाँ, भट्टीछेउ आइपुगेँ ।

बजिया छोराहरू हतारहतार हुर्केर बाउलाई चाँडै बूढो बनाउँछन् । म छोरालाई हेर्दै यस्तै सोच्दै थिएँ ।