सुरेन्द्र पोखरेल

उबेलाको बम अँझै पड्किदैछन
जङ्गली चरित्रहरू पुरै झल्किदैछन

देशको हालत बिजोग छ हरे,
महामारी आगो अँझै सल्किदैछन

नेपाल आमा रोएकी छिन दुख मार्नु गणतन्त्र
अभाव दुख भोकमरीलाई पुरै फाल्नु गणतन्त्र ।

बेरोजगारी र बैमानीले खोक्रो परिसक्यो देश
गरिबको घरको चुलो सधैं बाल्नु गणतन्त्र ।

मेरो आँगनमा उभिएको अग्लो असोकाको बोट
कहिल्यै सुक्दैन,
ऊ काटिरहन्छ सबै हाँगाबिगाहरू
जहिल्यै हरियो बनेर पलाउँछ
काले त्यही हागो हेरेर
हातमा सर्टिपिकेट बोकेर दुनिया बिर्सन्छ ।

पचासौंको भीड अनि कोटेश्वरको जामसँगै
यात्रु हामी गन्तव्यको उनको मेरो गाउँसँगै

हरेक साझ बिहानीको स्मृतिमा रहिदिंदा
जोडिदिऊँ कि क्या म नि मेरो पुच्छे नाउँसँगै

मान्छेको एक संकारमा अन्तिम अंकमाल गर्ने साथी,
आगो
हेर्दा निश्पक्ष तर असाध्यै पक्षपाती
घरबारी खरवारी गोठ बगैचा किन शुरूशुरू गको
ठुलोठुलो महलतिर किन नग’को
बल्लबल्ल सिहदरबार छिर्न पाको त्यै पनि आदामात्र किन खाको
मलाई शंका छ आगोले घुस खाको