गोविन्द बहादुर विक विवस

बिर्सिदियौ तिमीले आज जुन पाएपछि
चाँदीको मतलव छैन आज सुन पाएपछि

रुप रंग अनि श्रृंगार सजाएको देखेर ।
तिम्रो पहिचान अनि लजाएको देखेर ।।
आजभोलि म यहाँ सधै एक्लै बसेको छु ।
कसैको रिसवी चल्छ बाजा बजाएको देखेर ।।
अभागिकालिकोटे

मेरो माया मनमा राखि ठहर भएपछी ।
मैले पिऊने पानि मुहान जहर भएपछी ।।
कसैको माया होला म बसेको त्यो दीनमा ।
गजल लेख्न मन लाग्यो रहर भएपछी ।।
अभागि कालिकोटे

नसम्झे मलाई विरानु धन लिएर आऊने छु ।
पराईको अर्थ छैन मन लिएर आऊने छु ।।
झस्कीएर बसेको छु यहाँ तड्पीएर भुमिमा ।
छातिमा भाला ठोक्ने घन लिएर आऊने छु ।।
अभागि कालिकोटे

जंघार त म तर्दै तर्दिन देख्दा नि डर लाग्छ
फुल बगैचा सानो छ भाचुँ भने कर लाग्छ

कसैको नाममा पनि मेरो आँसु झर्न दिन्न अब ।
जिन्दगीको कठघेरामा ,केही पनि पर्न दीन्न अब ।।

दुनियाले भुलाउन खोज्दैछन,मुना मदनको कथा परेर ।
मेरो लागी मर्छु भन्ने मान्छेलाई मर्न दीन्न अब ।।

जुनि जुनि भरमा तिमिले कसैको सिन्दुर पईरीसकेकी ।
सागर हो त्यो बगरको कतै तर्न दीन्न म ।।

कीन तिमि मेरो कुराको वस्था नै गर्दीनौ ।
म बाट कुनै ठाँऊ तिमिलाई सर्न दिन्न म ।।

कसैको नाममा पनि मेरो आँसु झर्न दिन्न अब ।
जिन्दगीको कठघेरामा ,केही पनि पर्न दीन्न अब ।।

गोविन्द बहादुर बिक
कालिकोट रकु
हाल जिल्ला निर्वाचन कार्यालय,कालिकोट

मुटुमा घाउ परिसकेछ, कहाँ मेटन आउनु
घाएल त बनिसके सकिन्छ भने भेट्न आउनु

कहिले भूकम्प त कहिले बन्दले सताउँछ किन ?
ग्याँस छैन चुलो छैन कही अताउँछ किन ?

कहिले बैठक त भारत धाउन ठीक्कै हुन्छ नेतालाई
सीमानाको त कुरौ छैन इन्धन अनि तेल कटाउँछ किन ?

दु:ख चिन्तामा परेकाछौ, हामीलाई हाँस्न देऊ
केही त अब गर्न सक्छौ, खुसीहरू साट्न देऊ

बरु हामी मर्न तयारी छौ, टाढा भाग्न देऊ
दुख पीडा नदेऊ हामीलाई, सक्छौ भने बाँच्न देऊ

अभागी गोविन्द
कालिकोट
हाल जिल्ला निर्वाचन कार्यालय कालिकोट

भाला रोपेझै तिरस्कारको वाण हान्न नखोज
विडम्बना हुन जाल कतै फेरि धान्न नखोज

हिजो भोग्दै थिए म, यही गाउँको पिरहरू
आज किन झुकिए, भेदभाव गर्ने शिरहरू

बाचुन्जेल दुनियाँको हाँसो भएँ सधैं म।
स्वार्थीहरूको संसारमा खाँचो भएँ सधैं म ।।

आफ्नो खुशी चाहना जति अरुकै निम्ति सुम्पे जब ।
बन्द त्यही पिंजडाको साँचो भएँ सधैं म।।

राम्रो बोली मिठो वचन जति बोल्दै गए पनि।
त्यो घाँटीमा खस्खसाउने कासो भएँ सधैं म।।
गोविन्द अभागी
DEO kalikot

छाती चिरेकै थिएँ पीडा सहेकै थिएँ
सोच्दै न सोची मिठो माया गरेकै थिएँ

यो जीवन आज मरुभूमिको बास हुने भो
फुल्न नपाई कोपीलामा नै नास हुने भो

यहाँ नेपाललाई अाफ्नै ,नाम चाहीएको छ ।
हरेक नेपाली नागरीकलाई,काम चाहीएको छ ।।

के बार्ता गर्छौ ए नेताहरु, गुफा जस्तो दरबारमा बसी ।
कसैलाई राज्य चाहीएको छ ,कसलाई गाम चाहीएको छ ।।

कहाँ हेर्दै छौ तिमि भारतको ,चपेटामा परी ।
कहीले चिन भन्दैछौ , फेरी तराई जाम चाहीएको छ ।।

हर रात मेरो सिरानी आँसुले भिजेको हुन्छ ।
तिम्रो यादमा हरेक दीन मन जलेको हुन्छ ।।

कति छ यो मुटुमा वेदना तिमीलाई के थाहाँ ।
प्रतिक्षा गर्दैा गर्दै सधैं भरी यो शरीर गलेको हुछ।।

गोविन्द बहादुर विश्वर्कमा
कालिकोट