यो जीवन आज मरुभूमिको बास हुने भो
फुल्न नपाई कोपीलामा नै नास हुने भो
बुन्दै थिए म हजारौ सपना केहीछिन बाँचुञ्जेल
पराईको मुलुकमा आज दास हुने भो
म बाँचुञ्जेल मेरा सपनाहरू अधुरा हुने भए
जिन्दगी आज धड्कन विनाको लास हुने भो
गोविन्द बहादुर विश्वकर्मा
कालिकोट