छाती चिरेकै थिए

छाती चिरेकै थिएँ पीडा सहेकै थिएँ
सोच्दै न सोची मिठो माया गरेकै थिएँ

मोडेर बाटो गयौ गाली गलौचा गरी
खोलेर ढोका यहीँ बासै दिएकै थिएँ

धोका दिनेको यहाँ ठूलै छ चर्चा पनि
दोषी म आफैँ भएँ अन्धो बनेकै थिएँ

तिमीलाई सयोग चाहिएकै थियो हल गरीदिए
चर्चा नगर भनी पुन भनेकै थिए

मुर्दा सरी जिन्दगी बाँचेर संसारमा
हुन्छ्यौ अलगै तिमी चाँडै भनेकै थिएँ

गोविन्द बहादुर अभागी
DEO कालिकोट