आफ्नै मन

संसारको माया बन्धन हो यो
रुमलिएको मान्छे
बाँचिरहेर मेलाभर्न
दुखसागर हो मान्छे

छु म जाह सधै हाँसी
दुख सुख सहज गरी
दुखकस्ट जति जे आओस
झेल्नुछ नमानी डर रतिभरि
आफ्नै सुरमा चलिरहने,
हास्ने कसैको भर नगरी

दु:ख पिडा मलाई दीई, खुशी सबै समेटेर गयौ
मेरो विश्वाशको हत्त्या गरि, दुर्भाग्य आज लेखेर गयौ।

अग्नीको सातफेरा, तिम्रालागी एक खेलै भएछ
सात जन्मको पवित्र नाता, पलभरमै मेटेर गयौ।

ऐना हेर्दा आँफैलाई लाग्न थाल्यो लाज हजुर
मेरै मात्रै चर्चाचल्छ सङिनीको माज हजुर

सबै भन्छन “कतिछिटो तरुनी भाकी योत ”
सधैं जसो सोचाइमै बित्छ पुरै रात हजुर