संसारको माया बन्धन हो यो
रुमलिएको मान्छे
बाँचिरहेर मेलाभर्न
दुखसागर हो मान्छे
छु म जाह सधै हाँसी
दुख सुख सहज गरी
दुखकस्ट जति जे आओस
झेल्नुछ नमानी डर रतिभरि
आफ्नै सुरमा चलिरहने,
हास्ने कसैको भर नगरी
जाल झेल छल कपट छैन
मनमा केही
खुला किताब हुँ म
दायाबाँया केही नबुझ्ने,
बचचा जस्तो चाला ममा
कोही छैन आफू जस्तो ?
बुझछु सब आफ्नै मानी
बुझाउनुभन्दा सजिलो
बन्दै बुझ्छु आफैँ जानी
संसार जित्न सजिलो हुन्छ
मन जित्न गारो ठानी
खुसी दिदा पनि खुसी नहुने
तो हुन्छ सारै अप्रिय कहानी
संसारको मायामा जकडी
बाँचिरहेको कति छन् प्राणी
जताहेरो उतै खटपट,
छैनमाया विश्वास
जेभाए पनि सान्ति छैन
मनभित्र सधैं हुने हलचल
स्वार्थ मायामा रुमलिरहेको
देख्छु म सधै जीवन खलबल
किन हुन्छन सब दुखी मान्छे
जे भए पनि सन्तुस्ट छैन
के खोज्दै छन् सबै मान्छे?
सुखसान्तिको परिभासा छैन