Paudel Puskal

तिमी सँधैं नै बाँच, तिमी सँधैं नै हाँस
अन्तिम सास बाँकी छ अब, मेरो फोटोलाई माला गाँस ।।

दैवले बोलायो किन ? आँखा टोलायो किन ?
तिमीले चोट पुरस्कार दियौ, सकिन मैले तिरस्कार दिन ।।
गीत गाई अब नाँच, ठट्टा गरी तिमी हाँस
अन्तिम सास बाँकी छ अब, मेरो फोटोलाई माला गाँस ।।

निर्लज्ज यी आँखाहरु ! अझै हेर्न लालायीत छन्
निर्बस्त्र स्वरुप तिम्रो
छाडा यी हातहरु ! जती बाँधे पनि जुरमुराइ रहेछन्
पुग्न तिम्रा नितम्बमा
नितम्बमा जस्तै अझ यी हातहरु तीम्रा साँप्रा
सुम्सुम्याउन चाहन्छन्
छिल्लीएका यी ओठहरु चुम्न खोज्छन् हरेक
तिम्रा अंग प्रत्यंगमा
तर पनि मेरो आत्मा शुद्ध छ ………..
क्रमश……………

आज मर्छु भोलि मर्छु, थाहा छैन कैले मर्छु
मर्नुभन्दा अगाडि म, तिमीलाई एक कल फोन गर्छु ।।१।।

चाँडै म मर्छु भन्दा, चिरिएला तिम्रो छाती
वास्तविकता के भनुँ खै, आखिर जाँदै छु म माथी ।
मलाई नै थाहा छैन, भनुँ म कसरी मर्छु
मर्नु भन्दा अगाडि म, तिमीलाई एक कल फोन गर्छु ।।२।।

तिमीले छोडी गएदेखि
अन्त माया लाको छैन
तिमीले तोडी गएदेखि
अरु कसम खाको छैन ।।

मन त थियो तिमीलाई
केबल आफ्नो बनाउने
कोमल तिम्रो मन जिती
तिम्रा ती हात समाउने ।।

भावना
उफ्रेरै भएनी धर्ती छोडेँ
तैपनि आकाश छुन सकिन
एकोहोरो आँखा रसाइ रहे
डाको छोडेर रुन सकिन ।।

चाहे जस्तो भएन जीवन
मायैँ मायाँको बिचमा बित्ने
मायाँमा हुन्न रै छ त्यस्तो
हराइ अरुलाई आफु जित्ने ।।
भाग्यले सायद ठगी दियो
चाहेर कसैको हुन सकिन
एकोहोरो आँखा रसाइ रहे
डाको छोडेर रुन सकिन ।।

मायाँमा कुनै कमी थिएन
सायद म मा नै खोट भयो
अरुको मायाँ त मलम हुन्थ्यो
आखिर मेरो चाँहि चोट भयो ।।
मायाँमा नराम्रो दाग लाग्यो
आँशु नै आँशुले धुन सकिन
एकोहोरो आँखा रसाइ रहे
डाको छोडेर रुन सकिन ।।

उफ्रेरै भएनी धर्ती छोडेँ
तैपनि आकाश छुन सकिन
एकोहोरो आँखा रसाइ रहे

मायाँमा गैरीएरै जाँदा पनि तिमी
बास्तविकता खोल्न डराएसि था’ भो
तिमीलाई एड्स लाग्या रैछ
मेरो ब्लड टेष्ट गराएसि था’ भो ।।

संबिधानले शान्तिलाई लेखेको पत्रको एक अंश ः–

प्रिय शान्ति !

म तिम्रो उही संबिधान हुँ । चिन्यौ हैन ! तिम्रो बियोगमा म धेरै रोएँ । सायद तिमी पनि रोयौ होला, धेरै छट्पटायौ होला ? अझ म कति तड्पे हुँला ! तिमी अनुमान लगाउन पनि सक्दिनौ ।

के नै फरक पर्छ र मलाई, तिमीले मायाँ लाईनौ भने,
पर्खनुको पनि सिमा हुन्छ, हिँडिदिन्छु तिमी आईनौ भने ।।

जब तिमीले मलाई छोडी, अर्कैतिर सर भन्यौ
यस्तो लाग्यो तिमीले मलाई, अकालैमा मर भन्यौ ।।

भन्थिन् मेरी आमाले
कोही छोरा हुन्छन्
कोही मोरा हुन्छन्
कोही काला हुन्छन्
कोही गोरा हुन्छन्
भन्थिन् मेरी आमाले
हो ! मेरी आमाले त्यसै भन्थिन्।

एकान्तमा रमाउनु, सुन्यतामा हराउनु,
लक्ष्यण देखा परेछ, तिमीलाई मन पराउनु ।।

खालि ठाउँमा मनले, तिम्रै नाम लेख्न थाल्यो,,
जता हेर्यो यी आँखाले, तिमीलाई नै देख्न थाल्यो ।।
निदरीमा बर्बराउनु, सपनीमा कराउनु
लक्ष्यण देखा परेछ, तिमीलाई मन पराउनु ।।

यस्तै हो दुनियाँ, भुँडी सुन्न्याँ
न त लालगेडी, न त भुनियाँ ।।

पुस्कल पौडेल (प्रतिक)

सस्तो कुरा किन्नलाई, झट्टै पैसा गन्दे हुन्छ
तिमी कतै बिक्दिनौ,तिम्रो बाउलाई भन्दे हुन्छ ।।

छापाखाना हैन यो मन, सकिन्न भित्री कुरा छाप्न
सबै कुरा त हापिसकेँ अब, कोसिस गर्दैछु जीवन हाप्न ।।

सजिलै सँग बाँच्न सकिन्न, मर्न पनि त सजिलो हुन्न
नाईलनको डोरी अली तन्किन्छ, अरु पनि त कसिलो हुन्न ।।
अन्तिम दिन आउँछ छिट्टै, सक्दैन ईश्वरले हात थाप्न
सबै कुरा त हापी सकेँ अब, कोसिस गर्दैछु जीवन हाप्न ।।

तिम्रो जात ठूलो भए
मेरो जात सानो होला
तिम्रो भर्ने पाथी भए
मेरो भर्ने मानो होला ।।

हामीले लीने हावा एउटै
हामी यहीँ साश फेर्छौँ
नजर हाम्रा फरक–फरक
हेर्ने दृष्र्य एउटै हेर्छौँ ।।
… तिम्रो आँखा सध्य भए
मेरो आँखा कानो होला
तिम्रो भर्ने पाथी भए
मेरो भर्ने मानो होला ।।

पानी खाने धारो भिन्नै
आखीरमा मूल एउटै
पूज्ने ईश्वर ढुङ्गा मुर्ति
चढाउने फुल एउटै ।।
रुझ्दा खेरी कहीँ कतै
ओत एउटै छानो होला
तिम्रो भर्ने पाथी भए
मेरो भर्ने मानो होला ।।

खुट्टा छ जुत्ता छैन,
जुत्ता छ खुट्टा छैन
जाबो लास ढाक्ने कात्रोमा
किन आज बुट्टा छैन ।।

सुखको अर्थ रहदैन त्याहाँ, दुःखको आभास भएन भने
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।

हाँस्न त याहाँ सबै हाँस्छन्, पिडा लुकाएरै भए पनि
रुनुको अर्थ रहदैन फेरी, हाँसो हराई गएन भने ।।
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।

चोट लाग्दैमा घाउ हुदैन, हुन्छ त केबल दुखाईमा अन्तर
सानो घाउ लाग्दानी दुख्छ,पिडा र चोट सहेन भने ।।

सुखको अर्थ रहदैन त्याहाँ, दुःखको आभास भएन भने
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।

दिउँसो सबैले देख् ने गरी,
सबैको मन चुडिने गरी । त्यसरी हैन !
रातको एकान्त पारी,
कसैले नदेख् ने गरी । यसरी आऊ ! यसरी आऊ !!
प्रिय तिमी त्यसरी हैन ! यसरी आऊ !!!

समय बित्यो परिस्थिति फेरीयो
अझै सप्रेन तिम्रो चाल
दुःख दिन सम्म दियौ तिमीले
हो अब चाहिँ मेरो पाल ।। १ ।।

भाबना
भेट्ने ठाउँ सधैँ जसो,
शहीद गेट भयो भने ।।
संयोग मात्र हुनेछ,
अन्त कतै भेट भयो भने ।।
यादमा सिमीत रहला,
जीन्दगीकै चङ्गा चेट भयो भने ।।