पुस्कल पौडेल

जिन्दगीका अनेकौं रङ्गहरुले
तिम्रो मेरो जीवन पनि
रङ्गिन छ ।
न कि रङ्ग हिन !

तर तिमी मान्दैनौ
तिमी तिम्रो जीवनलाई मात्र रङ्गिन मान्छौ
मेरोलाई सादा !
म मेरो सादा जीवनमा पनि कालो र सेतो रङ्गहरू भेट्छु ।

गजल

जसो तसो यहाँ गनेर दिन बित्दैछ
झुक्याइ आउछु भनेर दिन बित्दैछ ।।

झर्को फर्को गर्दै आफ्नै माथी पनि
ब्यर्थैमा कठोर बनेर दिन बित्दैछ ।।

बिबस्थाले थिचेका उठाउन भारिहरु
साँच्चै ठसठसि कनेर दिन बित्दैछ ।।

भासिदैछु झन् धन निकाल्ने बहानामा
आफैं पुरिने खाल्डो खनेर दिन बित्दैछ ।।

पुस्कल पौडेल (—प्रतीक)

एकलकाटे छन् सबै खान्नन् बाँडेर
अक्सिजन किन्छन् यहाँ जंगल फाँडेर ।।

बुझ्नै सकिन तिमीले किन आस छैन भन्यौ
चल्दै थियो ढुकढुकी तर सास छैन भन्यौ

सानो कुरा पनि तिमीले लुकाए झैँ लाग्यो जब
एउटा दुइटा सोधी हेरेँ केही खास छैन भन्यौ

कहिले त एकान्तमा रुँदा याद आउँछ होला
सबै सामु तर एक्लै हुँदा याद आउँछ होला

मलाई सुमसुम्याउने कोमल तिम्रा ती हातहरू
सुस्त सुस्त पराईले छुँदा याद आउँछ होला

जुन नै आत्मीय लाग्यो तारा मन परेन
छिन मै रिसाउने तिम्रो पारा मन परेन ।।

घरी यसो घरी उसो संकेत दिन छाड बरु
मुखैले बोलाउ तिम्रो इसारा मन परेन ।।

सुधारेर सुधृन्नन् अब, जानाजान गरेका भुलहरू
सारेर पनि सर्दैनन् कैल्यै, नफक्रदै झरेका फूलहरू

दु:खमा देख्दा कसैलाई यहाँ, शायदै कसैका मन रुन्छन्
होस् गुम्छन् आशाहरू जब, निराशामा परिणत हुन्छन्
हाँस्छ हेरेर झिक्दैन दैव, दु:खमा गडेका सुलहरू

सबै भन्यौ तर एउटा किन छुटायौ तिमीले
आफ्नैबाट यहाँ मलाई किन लुटायौ तिमीले

खासै त्यस्तो कुरा हैन तान्दै तन्काउँदै ठूलो भाको
झुटमाथि झुट झुटकै मुल किन फुटायौ तिमीले !

पर्दाखेरी आफूलाई बोल्ने मन्छे कोही छैन
फुकाएर ब्यथाहरू खोल्ने मान्छे कोही छैन ।

गर्न सक्ने जे पनि त्यस्तो कुनै बर्दान पाको
दु:ख सुख एकै ठाउँ घोल्ने मान्छे कोही छैन ।

सोचे झैँ अब फेरि मायाको
लामो डोरी बाटिन्न होला
अगाडि भेट हुन्छ हुन्न सानु
यसपाली हिउँद काटिन्न होला ।

यात्रामा एउटै बाटो हिँडेनी
आएसी दोबाटो छुट्नु पर्ने,
समय आउँदो रैछ त्यस्तै
आफूसँग आफैं टुट्नु पर्ने !
आकाशमा लागेको त्यो कालो बादल
नपरी पानी फाटिन्न होला
अगाडि भेट हुन्छ हुन्न सानु
यस् पाली हिउँद काटिन्न होला ।

सम्झिएकी छैनौ तिमीले त्यो पोहोरको होलीदेखि
भैगो आज सम्झिहालेँ म नि बिर्सिदिन्छु भोलिदेखि

बाहना गरी डर देखायौ हाम्रा बाउ यस्ता भनी
म पनि मर्दकै छोरो थिएँ डराउन्नथेँ गोलीदेखि

अँध्यारो भो मौसम आज
भारी वर्षात हुन हो कि
भक्कानियो यै मन पनि
सायद अफै रुन हो कि ।

अँध्यारोमै जिउने बानी
आँखा! चिम्लिदिन्छु कति खेर् त
झक्झक्याउँदै आत्मा भन्छ
आँखा खोली संसार हेर् त ।
धिप्धिपाउदै आकाशमा
चम्किएको जुन हो कि
भक्कानियो यै मन पनि
सायद अफै रुन हो कि ।

मिठो हाम्रो सम्बन्ध बिच भिलेन ”उ” हुँदैछ
बुझ! चेतावनी यै हो मायामा ”कु” हुँदैछ

हिजो हाम्रो प्राय जसो भेट्ने ठाउँ चिडियाखाना
हो ?हैन? सुन्दैछु आज सदाका लागि ”जू ” हुँदैछ
बुझ! चेतावनी यै हो मायामा ”कु” हुँदैछ

एक्कासि तिमी टाढा भयौ र त लेख्-न थालेँ
अलपत्र मलाई छोडि गयौ र त लेख्-न थालेँ

सुख दु:ख सधैंभरि बाँड्ने भन्थ्यौ एक-अर्कामा
तर आज एक्लै दु:ख सह्यौ र त लेख्-न थालेँ

मिल्ने भए सित्तैमा दिई दिन्थेँ जिन्दगानी
मर्ने भए सजिलै बिष पिई दिन्थेँ जिन्दगानी

च्यात्तिएको, फाटेको जीवन भयो लुगा जस्तै
चल्ने भए जडौरिमा सिई भए दिन्थेँ जिन्दगानी

एक दिन सबैबाट टाढा हुनु पर्छ मैले पनि
तिमीले जस्तै कुनै दिन रुनु पर्छ मैले पनि !!

सराप हैन तिम्रो मनको न त कुनै आलाप नै हो
कसम खान एक दिन देउता छुनु पर्छ मैले पनि !!

हावाले उडायो कसिङ्गर त, बाँकी फोहोर मैला थियो
मायाको हल्ला होइन, मात्र खैला बैला थियो ।।

एक अर्काकालाई हेरेर, लजाउँदै मुस्काइ दिनु
न त उस्को सुरुवात नै, न त मेरै पैला थियो ।।

थाहा छैन तर! कसैले तिम्रो मन पढे झैँ लाग्दैछ,
किन हो आजकाल हामी बिचको दुरी बढे झैँ लाग्दैछ ।।

मेरो केही भन्नु थ्यो तिमीलाई, तिम्रो पनि सुन्नु थ्यो मलाई
तर आज ती कुरा मनभित्र कतै सडे झैँ लाग्दैछ !

आखिर मेरो केही लागेन, बगाए नि आँशुका धाराहरू
एकोहोरो हट गरिरह्यौ, नछोडी आफ्नै पाराहरू

अन्न पानीकै शरीर मेरो, सम्झाउँदा सम्झाउँदा थाक्न सक्छु,
उडाई गयौ हाँसोमा किन ? मारेर आँखामा छाराहरू

मेरो लेखाइ र बाचनको तारीफमा तारीफ गर्दैथी ऊ
फेरि पढ्दा पढ्दै भावुक हुन्थी अनि सुन्दा सुन्दै मत्र मुग्ध हुन्थी ।
बेला बेलामा उस्को हँसीलो मुहार,
अनि मनै लोभ्याउने मोती झैँ दन्त लहर
लाग्थ्यो
अनियन्त्रित गतिमा चलिरहेको
मुटुका धड्कनहरूले गती पाए जस्तो,