रमेश अर्याल

जीवनदेखि म त हारेको मान्छे
समयले चेपमा पारेको मान्छे

झुपडीमा ओत नपाएरै हो नि
सडकतिर बसाईँ सारेको मान्छे

प्रबासमा धेरै बसेँ अब मुक्ति पाउँछु होला
माला उन्दै बस्नु बैनी टिकाकै दिन् आउँछु होला

धेरै गए तिहारहरू खाली निधार रोएर नै
यो वर्ष त हाँसिखुसी भाइटिका लाउँछु होला

जिन्दगी यो हासी खुशी टार्न सक्नुहोस
दु:खलाई सुखले नै बार्न सक्नुहोस

संघर्षमा सफलता हात पार्दै सधैँ
जीवन त्यो उन्नति मै खार्न सक्नुहोस

के दशैं भन्नु ऋणमा लौन गालेर गयो नि
निभेको बत्ती पिडाको फेरि बालेर गयो नि

हाँसे नि सबै म भने झनै दुख्दै छु हजुर
बर्षौँ नै घोच्ने मुटुमै झिर हालेर गयो नि

ठुलो चाड आयो भन्छन् मलाई खुशी खासै छैन
यो दशैं नि प्रवासतिर मान्न उति चासै छैन

आशिषमा रमाउने नभा’को मन् कहाँ हो र ?
बिदेशमा अल्झिनाले स्वदेशमा बासै छैन

घरबारी बन्धकी भो सार्‍यो साहुले आफ्नै नाउँमा
फर्की जाऊ यहाँबाट टेक्ने ठाउँ छैन गाउँमा

मेरै बाटो हेर्दै कति रुँदै होलिन मेरी आमा
म त यहाँ पर्देशमा धन कमाउने झुटो दाउमा

मैले अब गजल् लेखी भाव रस हाली दिन्छु
ढुङाको मन भएँ पनि गजलले गाली दिन्छु

गाउँ बस्तीभित्र पसी दुखी मनका ब्यथा लेखी
ठुला बडा शोसकको बस्ती आगो बाली दिन्छु

तिम्ले हाम्ले बिताएका रातका कुरा गरौं
जिन्दगीमा हामी दुईका बातका कुरा गरौं

शान्तिका अग्रदुत गौतम बुद्धलाई सलाम्
छोटो जीवन लामो यात्रा गर्नेलाई सलाम्

कति पिउँछौ मदहोस भई तिमी पेट भरेपछि
तर्न देऊ अरुलाई नि तिम्ले खोला तरेपछि

जत्ति गर्दा लाग्ने हैन के पो गर्नु अब मैले
सिरिङ् सिरिङ् आङ हुन्छ तिमी भट्टी झरेपछि