सुजन सेलिङ

शयौं कोसिस गर्दा पनि,
हार मात्रै हात पर्छ,
म भित्रै पो खोट छ कि ?
जन्म दिन जानेपछि,
कर्म दिन नजान्ने त्यो,
भगवानकै पो दोस छ कि ?

तिमीलाई हेरेर
कहिल्यै नथाकेका आँखाहरू छन् मसँग
सायद यसैलाई भन्छन् -अन्धो प्रेम !
तिमीलाई दिएर
कहिल्यै नरित्तिएको मायाको मुहान मुटु छ मसँग
सायद यसैलाई भन्छन् -एकोहोरो माया !!
तिमीलाई सम्झेर
कहिल्यै नसकिने सम्झना बोक्ने कलेजि छ मसँग
सायद यसैलाई भन्छन् -अबिरल सम्झना !!

बायू लोकबाट
पीयूषमय अम्बूका
थोपाहरू बर्सी
मेदिनीलाई छपक्क भिजाउँछ
अनि रमाउछन् बाटिकाहरू ।

आमाको चोली नफाटेको भए
बाबाको घुडा नटालेको भए
साहुले गोठबाट हलगोरु र लैनो भैशि ब्याजमा नतानेको भए
फाटेको लुगा र चुटेको चप्पल् लाएर स्कुल् नगएको भए
हाम्रो टारबारी बन्दकीमा नपरेको भए
सायद मैले कविता लेख्दिन थिए हुला ।

उक्लदै नऊक्लेको
उकालोको के कुरा गर्छौ ?
एक खँगी
कुखुराको भाले-पोथी बोकेर
सयौ पटक
फालेलुङ्को ठुलो घ्याङ र सानो घ्याङ
उकालो उक्लने
मनबिरे र तनबिरे काकाहरुलाई सोध
साचो जिन्दगीको उकालो के हो ? भनेर ।

असमर्थ भएर बजाएनौ, मौनताको त्यो ताली मिठो लाग्यो,
रिसाएर उस्तै भुन्भुनियाऊ, मनमनैको त्यो गाली मिठो लाग्यो ।

जिन्दगी
खोला हुन सक्थ्यो अबिरल बग्ने
मैले खोलाहरूमा खोजे
त्यहा जिन्दगी बग्थ्यो
कहिले साङ्लो कहिले धमिलो ।

हौ साईला !
आजकाल तिम्रो यादमा
एकोहोरिन्छ चरिभाङ्गे
हेर्छ वारेबुङ् कोक्मालाई टोलाएर !

सातथुम्केको उभै उभो फालेलुङ काटीजादा
कतै भुल्यो कि चरीभाङेलाई ?
सेगेवाको गड्तीर हुँदै
इँवा खोलाको तीरै तीर उधो
तमोर हुँदै मुग्लान् भासिन्दा
कतै भुल्यो कि चरीभाङेलाई ?
आजकाल तिम्रो यादमा
एकोहोरिन्छ चरिभाङ्गे
हेर्छ वारेबुङ् कोक्मालाई टोलाएर !

आमाले पोतेको घर हो -लिम्बुवान
बिरताले रोपेको थर हो -लिम्बुवान
बाबाले जोतेको माटो -लिम्बुवान
पुर्खाले खोपेको बाटो -लिम्बुवान
जय,जय,जय,जय -लिम्बुवान

पश्चिम अरुण सुसाउछ, पूर्व फालेलुङ
दक्षिणमा माई बग्छ, उत्तर मुकुम्लुङ
ए…है…..लिम्बुवानको ढाका टोपी
हिमाल सेसेलुङ, हिमाल फक्ताङ्लुङ
आमाले पोतेको घर हो -लिम्बुवान
बिरताले रोपेको थर् हो -लिम्बुवान
जय,जय,जय, जय -लिम्बुवान

भित्तामा झुड्याइएको
साह्रै लोभ लाग्दो एउटा -क्यालेन्डर्
झिकेर फ्याकी दिए हिजो
नयाँ बर्ष मनाउने निहुमा,
त्यहा अर्को एउटा झुन्डियो -नयाँ क्यालेन्डर् ।

बल्ल पो थाहा पाए
मैले त साह्रै लोभ लाग्दो
मेरो आफ्नै एउटा बसन्त
मबाटै झिकेर फ्याकी दिए छु ।
बेहिसाब बिरक्तिए म !!

१ जनवरी २०१४

निकै पुरानो कुरा
देशले सिंहहरू पालेको थियो
तिनीहरू
काँचो मासु खान्थे -जनताको,
१०४ वर्ष ।

हिजो अस्तिसम्म
देशले सेतो हात्ती पालेको थियो
उसले जनताले खाने खाना सबै खान्थ्यो,
१३७ वर्ष ।

कालो बादलको
मुस्लो च्यातेर
जब
मरुभूमिको आकाशबाट
बोइङ्हरु अवतरण हुँदै गरेको देख्छु,
तब लाग्छ
देशका ती कलंकीत भ्रस्टहरुले
भाग्य खोसिदिएका
ती अभागी सपनाहरुको
फेरी अर्को बिस्कुन सुक्ने भयो ।

तुन्द्रुँग झुन्डिएको
भीरको चिण्डो जस्तो जिन्दगी !
न उभो जान सकोस्,
न उधो झर्न सकोस्,
पेण्डुल म झुण्डिरहयो
भित्ते घडीको सेकेण्ड काटा जस्तो
एउटा बडेमानको भित्तामा -बर्सौ वर्ष ।

सयौ कोशिश गर्दा पनि,
हार मात्रै हात पर्छ,
म भित्रै पो खोट छ कि ?
जन्म दिन जानेपछि,
कर्म दिन नजान्ने त्यो,
भगवानकै पो दोस छ कि ?

म रुदै जन्मिए
चिच्याउदै जन्मिए
मेरो आगमनमा
अरु हाँस्दै थिए
नाच्दै थिए ।

हाँसियो
रोईयो
नाचियो
गाइयो
जीवन बाचुन्जेल ।

यसर्थ
बेहिसाब खुशी छु
हाम्रो भेट भयो,
यस्तरी भेट भयो
कि
कहिलै नछुटौ झै भेट भयो ।
तर
बेस्सरी दुखी पनि छु,
किन कि
समयले एक भञ्ज्याङ काटेपछि भेट भयो ।

तिमी !
यस्तो भयौ
मेरो निम्ति
कि
तिम्रो हरेक
हाँसोहरूमा
आँशुहरूमा
हेराईहरूमा
हिडाईहरूमा
बोलाईहरूमा
लजाईहरूमा
रिसाईहरूमा
अर्थ खोज्न मन लाग्छ ।

मिम्जिमा ए !
खेने,
केबिराङ केधा;राङ्बा
पेङ्गोथिक मिम्मिन्
याकयाककाङ
तङ्बेलावारे पोरेआङ
कक्थीक् पोखेआङ युङ्लो