जोतारे धाईबा

गर्मीले बाँसका सुकेका पात जसरी लुगा खोलेको थियो । बलौटे सडकमा बाफको रिदममा नाच्न मग्न थियो, नाङ्गै ।

काम गरेको वर्ष दिनपछि पत्रिकाका मालिकले एकदिन भने – ‘तिमीले पत्रकारिता गरेर खाँदैनौ !’

– कान्छु, सिद्धियो आलु?

यो हदभन्दा सानो कद
ध्वाँसोमा लपेटिएको जड चोला
उठ्न लागे ठोकिन्छु यसमै
बस्न लागे जकडिन्छु ।

पहिले निस्कियो जुलुसको गोरो मुस्लो
अनि निस्कियो

जमानाअनुसारको चाहना र बहाना नभए दुनियाँको सामु गोबरगणेशको उपाधि मिल्छ । सोइपरी जमानामुताविक उखानको बखान नमच्चाए भीडमा आफ्नो स्वर छुट्टै पाराले खुल्दैन । छुट्टै पाराले स्वर नखुले त्यो लबज फलानोको होस् कि ढिस्कानोको, केही माने राख्दैन । आज सबैलाई सबैको सामु आफू बिछट्टै बेग्लो र अग्लो हुनुपरेको छ । चाहे आफ्नै अर्को गोडामा कुर्कुच्चा टेकेर अग्लो भएको स्वाङ रच्नु किन नपरोस् !

हुन्न थियो लुगाफाटा ढुङ्गे युगको बेला
हातै हुन्थ्यो चम्चा-काँटा ढुङ्गे युगको बेला ।

फेवा सुक्ने देश गजब !
मुसा भुक्ने देश गजब !

कलकल गौरव नदी
स्याप्पै रुक्ने देश गजब !

पर्वतजस्ता
अग्ला आशिषहरू थापेर
भ्रमले कुप्रोकुप्रो भएको
यो बूढो जिन्दगीमा
भक्तहरूको लस्कर अब
विकेन्दि्रत छ, मन्दिरबाहिर ।
बन्द आँखाको पर्दाभित्र
ईश्वरलीला खोज्दाखोज्दै
आफैँलाई हराउनेहरू
आजको तिम्रो ईश्वर
डबलीमा गहिरो चुप्पीको मञ्चनमा
औँलाहरू नचाइरहेको फेला पार ।