मानन्धर अभागी

शुरुमा त्यो फूलले हिर्कायौ तिम्ले
यसरी मलाई आफ्नो बनायौ तिम्ले

ढाँटेछौ हाँसी खुसी राख्छु भनेर
छल गरी छातीमा टँसायौ तिम्ले

किन होला झुक्दैछ यो धर्तीको शिर
यस्तै रै छ भाग्य यो नेपालीको तक्दिर

बुद्ध त याँबाट बसाइँ सरी सक्यो
मात्र हाम्रो घरमा बाँकी रह्यो तस्विर

हारेर पनि बाजी मारेर गई
यता न उता आज पारेर गई

कथै विचरोलाई उनले आज
विना अर्थमा बार बारेर गई

आज त्यो निर्दयीले लुटेपछि हार भो
सबैबाट गिरेपछि बाँच्नु के आधार भो ?

डर थियो आफूमा थाहा पाउला भनेर
मजबुरीले आज ममा बारम्बार भो

मान्छेले यहाँ गलत बनाउन खोज्दैछ
बदनाम मै माथि किन गराउन खोज्दैछ

कलम बोक्ने त्यो हातले यो अभागी माथि
बोकेर हतियारहरू जुरमुराउन खोज्दैछ

जालिम रहेछौ तिमी नपाउञ्जेल फकायौ
कस्तो स्वार्थी रहेछौ पाएपछि अघायौ

कस्तो चाल रै छ त भएन मलाई पत्तो
होश वा वेहोशीमा कसरी हो खै अटायौ

थाहा छैन किन होला आफ्नै सरकार झुकेको छ
याँ को हाम्रो धरोहर विदेशीलाई सुम्पेको छ

राष्ट्र हाँक्ने महोदय गलत अभिव्यक्ति दिंदा
सँगै बस्ने सँधियार चीर निद्रामा सुतेको छ

जसको लागि जसले त्यो मन्दिर बनायो
त्यही नारीको आज खोक्रो तक्दिर बनायो

घरबाट बिदा मागी लोग्नेको घर आएपछि
जसले सर्वस्व दिए उसैलाई फकिर बनायो

अधिकार त्यो जमाउँदैमा नहोला ठूलै गजलकार
चटके छोराले बाबुलाई गर्दैछ नराम्रो व्यवहार

बाबुभन्दा छोरो जान्ने तिम्रो त्यो अहँकार
तिमीमा त्यो घमण्डपना देख्दैछौ हामी बारम्बार

झ्वाम्मै हाम नफाल्नु है जिन्दगी विगार हुन्छ
हजारमा एकमात्र जहाँ वफादार हुन्छ

माया लाउनु अघि होश पुर्याएस है
जालमा पार्नेहरूको वहाना हजार हुन्छ

जिउँदो त्यो लाशलाई चितामा जलाउँदै छौ
जसको मृत्युमा तिम्ले उत्सव मनाउँदै छौ

अपार माया नहुँदो हो श्रद्धाञ्जली अर्पंदै
फेरि पनि आज किन आँशुहरू बगाउँदै छौ