तर……..
साथीको हात थर्र काम्यो । पसिना खल्खली आयो । खुट्टा लर्याक लुरुकै भयो । जिउ फतक्क गल्यो । उसले सपनामा पनि नचिताएको कुरा भयो । ऊ किंकर्तव्यविमूढ भयो । जहाँको त्यहीं ठिंग उभिएको उभियै भयो ।
“….मित्र ! हाम्रो अनन्त यात्राको यो पहिलो पाइला हो । पहिलो पाइलाको सुरुवातमा नै …” मेरो कुरा पूरा हुनु अगाडि नै – “तर, यो मबाट हुन्दैन ”– उसले निश्चयसाथ भन्यो – “एक हुँदैन, दुई हुँदैन, तीन हुँदैन” – यति भनेर ऊ यसरी बस्यो कि अब ऊ आफ्नो निर्णयबाट एक इन्च पनि यताउता हुनेवाला छैन ।
तर……..
पासाया ल्हाः थर्रर खात भुसुभुसु चःति वल । तुति याग्लाप्याग्ला वन । म्ह छम्हं मू हाल । वं म्हगसय् तकं मखंगु खँ वल । व किंकर्तब्यबिमूढ जुल । गन खः अन हे थिंग दंगु दनांतुं जुल ।
“पासा झीगु अनन्त यात्राया थ्व न्हापांगु पलाः खः , न्हापांगु यात्राया शुरुवात हे …” जिगु खँ पुवने मलावं हे – तर, थ्व जि पाखें जुइमखु – वं थःगु क्वःछिना कन –जुइ मखु जुइ मखु जुइहे मखु । थुलि धयाः व थुकथं च्वन – यत्थे सिइ दु व थःगु निर्णयं देग लिचिली मखुत ।
शहर सुनसान जुल
बस्ति सुनसान जुल ।
ततःखागु छेँ चिचीखागु छेँ
थिंग दनाच्वन ।
न मोटर ब्वायँ् वनाच्वन
न मस्त कालाकुलु हालाच्वन ।
लाखे लसिंतय्सं
उजाद यानाब्यूगु वस्ति थें
प्यखेरं झिझां मिजां दनाच्वन ।
बास्तबय्, थ्व
चिडीयाखानाय् च्वंपिं
हिंश्रक जन्तुत
ताःफ्व तछ्याना शहरय् दुहांवल धयागु
नकतिनिया समाचारं याःगु
करामत जुयाच्वन ।
ऊ सर्पमा रुपान्तरित भएपछि