अमर निराकार राई

होलीका दिन
तिमी रंगसित रमाउनअघि
तिमीभित्रको होलिकालाई
दहन गर्यौ या गरेनौ
अब सोध एक पटक तिमीभित्रको
मान्छेसित यो प्रश्न ।

‘तिमी फूल भए, म हाँगा…’
भन्ने युग गयो ।
भावनाको आवेगमा डुबेर
सुन्दर अक्षरमा
प्रकाश कोविदको उपन्यासको
‘मोती दिएर आँशु बटुले
हार भएन जीत ।

दार्जिलिङलाई हिजआज
बन्द हुने रोग लागेको छ
किन नलागोस भाइ
कल्कत्तालाई दार्जिलिङको
सुख शान्तिको भोक लागेको छ ।

ओइ रामे
हमेर छोरीले
तिमेर छोराले
गाउने ‘जन गन मन’मा (*)
म मेरो हृदयको धुन सुन्छु ।
तर किन
देशले यसलाई रविन्द्र संगीत
भनेको,
हट्टाएर रामसिंहलाई ।

तिमी सोँच्दैछौ होला
यो किन हाँस्छ ।
हो म मुस्कुराउँछु
तिम्रो मुस्कान ।
तर मैले तिम्रो ओठबाट
चोरेको होइन
यो ।

जिन्दगी रहरले बाँचिदैन,
जिन्दगी डरले नि बाँचिदैन
बाँचिदैन जिन्दगी करले पनि ।
हिजो पनि होइन
भोलि पनि होइन
यो आज हो ।