सुजन बुढाथोकी

आज म आज कमसल कमल छु
कपासको भुवा
वा सिसा या यस्तैकै छु,

ढुङ्गाचट्टान पनि सब गलेर
यहाँ कमसल-कमल भयो
फुलबारी अनि जब जलेर
जहाँ जहाँ जङ्गल भयो

अरुलाई प्याजले रुवाउँछ
मलाई त लसुनले रुवाउँछ

छाता तिमीले ओढेर गयौ
म झरीमा रुझिरहें

प्रत्येक पटक म दुखहरुबाट भागेर
र
नुवाएर सुकिला बाटाहरुमा हिन्न खोज्छु

कस्ले बुझ्छ यार मलाई कस्ले पुज्छ मेरो निधार?
सडकको कुत्ता भन्छ कैले आउँछ कुकुर तिहार?

बिन्ती आज मेरो यो छातीमा बन्दुक नपड्काऊ
मेरो देशमा दीपावली छ
बरु आऊ तिमी पनि मेरी बहिनीको टीका लगाऊ
मेरो देशमा दीपावली छ

यो सारा संसार अनि यो सिङ्गो जगत पैसामा बिक्छ
गरिब भन्छ यार सहरको त्यो अदालत पैसामा बिक्छ

यी मान्छेहरू हिजोआज बोल्दै बोल्दैनन
सायद उनीहरू अलिकति ठुला भएका छन्

काँडाको बार बाँध्नुपर्छ बिजुलीको तार राख्नैपर्छ
जङ्गलमा रुद्राक्ष रोपिएको छ चौकीदार राख्नुपर्छ

आज अपराधीहरुले यो देश यसरी लुटेको छ
गाउँ घर फर्किएर नआऊ यार मेरो मन टुटेको छ

म निदाउनुअगावै
एक रात मेरो झयालको पर्दा उघारेर
अनि मलाई सुटुक्क चियाएर
आकाशको एक

धुलोधुवा र रुघाले मलाई पिनास भयो
डियनयस भयो अलर्जी राइनाइटिस भयो

यो जिन्दगीमा जे छ ! त्यो अन्तिम छ
के दिनु यार दुनिया बडो जालिम छ

झुपडीमा आएर देखा!
ढिडोगुन्द्रुक खाएर अघाएर देखा
सरकार यदि तँ साँच्चै होस्
भने अपराधीहरू समाएर देखा

आखिर अन्तिम उन्मुक्ति कहाँ कुबेरको धन रहेछ
मानौ कि भगवान बस्ने मन्दिर हैन आफ्नै मन रहेछ

आखिर अस्पताल रहेछ
अनि आफ्नै घर रहेछ
अन्तिममा जाने त
खोलाको बगर रहेछ

जब म कविता लेख्न भनेर कलम र कागज समाउछु,
रातमा तब म मेरा दुई चार शब्दहरुमा थकित भएर
शब्दहरुकै डोजले म लट्टिन्छु,

ऊ भन्छ कि यो जिन्दगी
कविता प्रतियोगिता हो
म मान्छु कि जिन्दगी नै
स्वयम एउटा कविता हो

उसले मलाई नदी-किनार ताल
वा,
कुनै कुवा नजिकै ल्याएर