डीबी जिरेल 'रवि'

आफ्नैसँग अपरिचित शहर भेटेँ मैले
आफैंसँग मान्छेहरू, बेखबर भेटेँ मैले

जहाँ पुगेँ, जोजो भेटेँ, ती सबै मान्छेको
रुञ्चे नयन, मुस्काउने अधर भेटेँ मैले

पराईको हातभरी निको पार्ने दबै अनि
आफनोसँग अचानो र खञ्जर भेटेँ मैले

केरा खम्बा जस्ता गोडा देखाएको किन हो
घामले कतै कालो होला, सेकाएको किन हो

ओठ टोकी औँला भाँची यता छड्के हेरेर
लालुपाते तिम्रो जिब्रो, खेलाएको किन हो

हामी पनि मुर्ती नाइ, इशारा काफी हुन्थ्यो
थुक निली घुट्को प्यास, मेटाएको किन हो

तिमी फेरिन्छ कि भनेर चौबाटोमा उभेर हेरेँ
भीडमा तिमी सुधृन्छ कि भनेर घोत्लेर हेरेँ

वर्षौँ लेऊ पलाएको, मन मन्दिर सफा गरेर
ढुङ्गाको तिम्रो दिल चल्छ कि कतै कुरेर हेरेँ

आएर आफ्नो हाजिर जनाएर गइन्
थोरै खुशी, धेरै पीडा, खनाएर गइन्

नासो उनी अर्कैको, थाहा हुँदाहुँदै
मेरो मनमा वर्षे बिदा, मनाएर गइन्

नयनमा नशा कस्तो,अधरमा जादु
न त मर्नु न त बाँच्नु, बनाएर गइन्

नपाउने मायाले त मारेको छ यहाँ
ज्युनु न मर्नु त्यसैले पारेको छ यहाँ
उही धन सम्पतीको पछि छ जवानी
चोखो पिरतीले सधैं हारेको छ यहाँ

भुल्छु भन्छु किन फेरि, याद आउँछ्यौ तिमी
भीडभाड, एकान्तमा, तिमी छाउँछ्यौ तिमी

नजिस्काऊ, यति साह्रो, म मातेको बेला
बरु हेर प्याला भित्र, आफै पाउँछ्यौ तिमी

माया राज गर्ने मुटु, कहाँ धड्कन्छ सुन
मन चोर्ने मिठो धून, कहाँ गुञ्जन्छ सुन

कतै बिलौना गर्दै छ कोही पागल प्रेमी
पिरतीको ज्वालामा कसरी पग्लन्छ सुन