रमेश त्रिपाठी निराला

बगिरहने नूनिलो यो आँखाबाट आँसु
थिचेको छ समयले कसरी म हाँसु

प्रिय गुरुबर,
नमस्कार !

म शिबपुरीको बेशीमा लुकेको सहरको परदेशीको तर्फबाट । र मैले आज करिब एक दशक पछि बिहानै एक्कासि ४२0 भोल्टको लकडाउनले मुटु हल्लाए पछि दिमागमा यो माला बनाउदै छु । र यो माला लाउन योग्य ठहर्छ ठहर्दैन ! यहाँहरुले नै मूल्यांकन गरी लाउनु होला ।

जाडो सङ्गै प्रीत लगाउ भन्नेहरू कहाँ गए ।
एकै दिनमा तिम्रा-हाम्रा बन्नेहरू कहाँ गए ।

सर्दा सर्दै कुहिसकेँ अब कस्ले किन्छ मलाई
नकुहिदै पुर्न खाल्टो खन्नेहरू कहाँ गए ।

गाउँ पनि बिरानो भो टेक्न पाए हुन्थ्यो
सपनीमा एकै झल्को देख्न पाए हुन्थ्यो

बाराही र फेवा मेरा कस्ता भए सहेली ती
कलम छैन एउटा चिठी लेख्न पाए हुन्थ्यो

तिमी पनि गए,,,,,,
तिमी पनि गए हुञ्छ अरुको नै भए हुञ्छ ।
नबोलेरै शून्य थप्छयौ एक बेथा सय हुञ्छ ।
,,,,,,,,,,,,
बोल बरु केही बोली सरापेरै भएपनी,
हासीँ हासीँ सहञ्छु म तिम्रो गाली जय हुञ्छ।
,,,,,,,,,,,,,,,,
पेलिएको रुवा जस्तै धुजा धुजा भा छ मुटु,
टाल्दा टाल्दै थाकिसकेँ अब क्यारी नयाँ हुञ्छ ।
,,,,,,,,,,,,
छोडदेऊ ईश्वर !जन्मिएर पुग्यो अब संसार देख्न,
मेरो पुकार सुञ्छौ भने तिमी सङ्गै लए हुञ्छ ।
,,,,,,,,,,,,,,,
अँध्यारोको पिजडामा थुन्नभन्दा मेरो परान,
स्वर्गै लैजाऊ भन्दिन म बरु नर्कै लए हुञ्छ ।
-रमेश त्रिपाठी निराला,

मेरि हजुरी अर्थात, मुखिनी बजै !!!!!
आज २०७६ को तिहारको दिन ।सबै तिर माला र पालाको रमाइलो छ ।तर मलाई भने तिहारको पियार छैन । जस्ले गर्दा मनमा ताला लगाएर ,यो लेख लेख्न बस्दै छु ।सम्भबत !दिनपर एक बजे ।सुरु यहिबाट गरौ ,कि नगरौ ,दोधारमा छु ।निधो छैन, म लेखी खाउला कि नाई ।खैर !म त्यति लेख लेखी टोपल्ने मान्छे पनि त हैन ।त्यसैले कताकता शरिरमा काडाँ उमार्दै म लेख्न थाल्छु ।हजुरिको मृत्युबाट ,,,,,,,

गाउने छैन तिम्रो गीत,,,,,,,,
गाउने छैन तिम्रो गीत बिर्सिएर पनि ।
पाउने छैन तिम्रो प्रीत सम्झिएर पनि ।
,,,,,,,,,,,,,
तिम्रो जुनको धुन पाउन बिर्सिदिए घाम ।
तिम्लाई पाउन त्यागेको थ्ये आफ्नै बाबुआमा ।
सियो बनी पसेकी थ्यौ कुल्च्यौ हात्ती बनी ।
गाउने छैन तिम्रो गीत बिर्सिएर पनि ।
,,,,,,,,,
लुकाएर आफ्नो दुख थिए तिम्लाई सघाएको ।
तिम्लाई ख्वाउन खाली पेटमै थिए म त अघाएको ।
बैगुनिलाई बैगुन दिउ त छैन म त धनी ।
गाउने छैन तिम्रो गीत बिर्सिएर पनि ।
,,,,,,,,,,,
सङ्गै हुन्थ्ये,सुन्थ्ये रुन्थ्ये तिम्ले दुख फुकाएको ।
तिम्रै दुख मेटछु भन्दै थिए गलो सुकाएको ।
एकान्तमा नआउनु सम्झनाको खिल बनी ।

लेख्छु, हेर्छु, केर्छु एकक्षण भरमै मिल्काउँछु कागत
कल्पेरै पुग्ने धोको थ्योँ लेखनाथ पुग्नै सकिन म त
जन्मघरघडी जो कविशिरोमणि जो त्यो अर्घौ त्यो अर्चले
एकै धर्को कीर्ति सुनाउ कसोरी भ्याउदैन मेरा खर्चले

सहर कस्तो छ नसोध आमा,,,,,
आमै! यहाँ रिस गरेर खुट्टा तान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
गर्न खोज्नेहरुभन्दा बोल्न जान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,,,
अघि लडन डराउछन् मार्चे गोरुहरू याँ ।
पिठिउ फर्केको बेला हान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,,,,
सहर कस्तो छ बाबू! मलाई नसोध आमा ।
माञ्छे मारेर ढुङ्गो देउता मान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,
कोही तनका भिखारी कोही मनका भिखारी ।
गाईको दुधमा रगत मिस्दै छान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,,
मनलाई रुवाएका जो धनले नुहाएका हुञ्छन ।
पैसा पैसालाई नै मित्र ठान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
-रमेश त्रिपाठी निराला

म बोलाउदिन पनि तिमी आउदिनौ भने नआऊ
म टोलाउदिन पनि तिमी भ्याउदिनौ भने नआऊ

धेरै धेरै थिए साचेका तिम्रै समर्पणमा बाँचेका सपना
सप्ननै रहे हराए फेरि फिर्ता ल्याउदिनौ भने नआऊ