सुषमा मानन्धर

कति कठोर् छ
कहिल्यै नरसाउने
तिम्रो हृदय ।

पिए झैं गरेकी हुँ ,पिएर मातेकी छैन हजुर
अरुलाई जस्तो तपाईंलाई ढाँटेकी छैन हजुर
आफ्नो र परायामा फरक त हुने नै भो
हजुरको माया अरुसँग साटेकी छैन हजुर ।

” जान्दिनौ तिमी ” भन्न किन छाड्नु हुन्न

मात्र तिमी म
साँझ सुनसान र
मन समुद्र।

लोड शेडिङ
प्रियको अनुरोध
प्रसुती गृह।

रहर

बुढेसकालमा
तरुनी स्वास्नी
यारचागुम्बा ।
================
बैस

निस्ठुरी ,निर्मोही
एकपल्ट गएपछि
फेरि फर्कंदैन ।
=================

परेलीका डीलहरुमा उर्लेर खुशीले
कहिलेकाँही आँखामा फुलेका छन
मेरा आसुँ
ब्यथामा पिल्सिएर कैले भने
आँखामै सुकेका पनि छन्
मेरा आसुँ ।

झुठो कसम खाँदै तोड्छौ भने मलाई के ?
सवै कुरा जानेर सोध्छौ भने मलाई के ?

नबुझ्नेलाई पो बुझाउन सजिलो हुन्छ
अबुझ बनी बुझ पचाउँछौ भने मलाई के ?

आउ नियाल पढ्न सक्छौ यी आँखाहरुमा
तिम्रै मीठो गीत छ
तिम्रै नाममा धड्किन्छन स्पन्दन
तिम्रै न्यानो प्रीत छ
स्वीकार या नस्वीकार केही छैन
तिम्रो खुशीमै मेरो जीत छ
कि त फुल्यो प्रीतिका फूलहरू
कि झरी गयो कुहेर
यही संसारको रीत छ।

टाढा हुँदैमा दुइचार दिन, कति सजिलै बिर्सिएछौ
कारण सोध्नु कता हो कता, अनायसै रिसिएछौ

तिमीलाइ ठान्थें म आफ्नो मनको अन्तरंग
अपशोच ∕ तिमी पनि अरुको लहलहैमा मिसिएछौ ।

लेखकहरुलाई आफूले केही लेख्न पाएको हुन्न अरुलाई सुनाउन हतार भैहाल्छ । उसले पनि हालै एउटा कथा लेख्न सकाएर साहित्यप्रति केही अभिरुचि राख्ने साथीलाई भेट्न गएको छ ।
‘ल भन्नुस् । धेरै समयदेखि भेट्न खोज्नु भएको थियो । के काम पर्यो त्यस्तो?’ साथीले उसलाई देखेर स्वागत गर्यो ।

एकान्तमा सम्झी तड्पी बसें तिम्रै लािग
बगाई आँखाहरु दर्की बसें तिम्रै लािग

धरै दिन भो तिम्रो कुनै खोजखबर छैन
आउँछौ कि भनी पर्खीबसें तिम्रै लागि ।

सोधेर पनि सपनीमा सुस्तरी कोही आउँछ र
मीठो पीडा प्रणयको अनायसै जगाउँछ र

घाउ कस्तो अनौठो आज यो पाएँ
अमृतको रस पनि पिएर कोही अघाउँछ र

ढाकिएको कालो आकाश
गर्जिंदै मेघ
चिसो हावाको घचेटाईमा
टालिँदै फाट्दै गरेका बादल
एकनासे झरी
अनि रुझेर
निथु्रक्क हिलाम्य खेतहरु ।

कसैले नरुचाउने नमीठो गन्ध भएको छु
सवैबाट लुकाई आफैमा बन्द भएको छु

सबैले ताप्छन् यहाँ बलिरहेकै आगो
म विना रापको आगो मन्द भएको छु ।

हिजो पनि थियो एउटा बन्द
आज पनि गुडेनन् सडकमा गाडीहरु
यातायात बन्द फेरि चक्काजाम
सहर क्रनाभरि डुलिरह्यो
मात्र नाराबाजी
जुलुस तोडफोड लाठी चार्ज ।

“सुन्नुस् न केटाकेटीहरु सडकमा जालान् हेर्नुस् है । म पानी थाप्न हिंडे ।” सुन्तली गाग्री च्यापेर निस्की । पिंढीमा खाल जमाइ रमिरहेका उसका बुढोका आँखा आफ्नो तासका पत्तीबाट हटेका होइनन् । “कति फत्फत् गरिरहन्छे” पत्ती तान्दै उसले सोच्यो ।

केटाकेटीहरुका लागि आँगन भन्नु नै सडक । खेल्दाखेल्दै दुवै वीच सडकमा पुगेछन् ।

हिँड अब सँगै जाउँ कुरा गर्दै सुस्त सुस्त
मनभित्र मीठो मीठो मायाभर्दै सुस्त सुस्त

हाँगा हाँगै पालुवा झुले
फूलको डाली छ कि छैन

कहाँ जाने थाहा नपाई अल्मलिएकै हौ त
त्यसै छाड्यौ दोबाटोमा क्या नाम डिस्टर्व

(प्रणय कविता)

के तिमीलाई थाहा छ?
म किन यहाँ छु
तिमी छौ यहाँ त्यसैले ।
मेरो अस्तित्वको
शुरुआत तिमीदेखि
र अन्त्य पनि तिमीमै ।
तिमीविनाको म
मेरो छुटटै पहिचान
मेरोलागि कल्पनातीत छ ।

नपुगेर मात्र पनि हैन
नपाएर मात्र पनि हैन
माटोको सानो टुक्रा
जसलाई तिमी देश भन्छौ
बढाउन या रंगाउन
आँखामा पट्टि बाँधी
गोली हानिरहेछौ
रक्तिम धरतीमा सारिरहेछौ
माटोका सिमानाहरु ।