युवामञ्च २०६६ भदौ

दुबिधाको दोसाधमा,
निश्चल त्यो आकाश धमलिएछ ।

माईलाघरे चन्द्रे, माझाघरे नरे र तल्लाघरे भरते छिमेकी हुन् । आर्थिक हैसियत र सामाजिक सामर्थ्यका आधारमा तुलना गर्दा चन्द्रेलाई रूख, भरतेलाई बुट्यान(पोथ्रा) र नरेलाई झार(घाँस) भनिदिए फरक पर्दैन । एउटा सम

एकपटक त मरिसकें, बाँच्ने कुनै रहर छैन
आफ्नै शरीर बढी भयो, बेचिदिन सहर छैन

ग्राहक आउँछन् किन्न भनी, उधारैमा दिए मात्र
आँसु आउँछ जिन्दगीमा, बगिजाने नहर छैन

भित्र भित्र गाउँलेको मन रुन्छ
दाइ यो साँढे नपाले के हुन्छ ?
कैले दाम्लो छिदाल्छ
कैले किलो उखेल्छ
कैले गरालो भाच्छ
कैले बाच्छा बाच्छिलाई सताउँछ
कैले आतङ्कित बनाउँछ

जरुवा छ कि आँखाभित्र झर्छ सधैँ पानी
लाखौँ गरो कोसिस मैले सुकेनन् आँखाका यी नानी

फ्याँक्न खोजें जलन, पीडा तस्बिर निष्ठुरीको
जति बिर्सुं भने पनि गएन झझल्को उनको

पूर्व, पश्चिम सधैँको बन्दमा परेको छ देश

वरै एक आपसको द्वन्द्वमा परेको छ देश

आस्थाको धिप्धिपे उज्यालोमा
जीवनको अस्तित्व खोज्दै
लालिगुराँसको रङ भर्दै
बेली र चमेली फुले
संग्राममय जिन्दगी घिसार्दै
अन्धकार र अत्यासका यात्रामा
पूर्णविराम लाग्ने झिनो आशा बोकेर