मधुपर्क २०६९ बैशाख

शान्ति शान्ति भनी चिच्याउछौँ, क्रान्ति भन्न हामी छोड्दैनौँ
बुझ पचाई दिन कति काट्ने सहमति नै रोज्दैनौँ
सत्यमा असत्य, न्यायमा अन्याय दिन नै रात पार्दा
दुई जिब्रे भै देश कति बाँच्ने छिया छिया हुन जाँदा

नेपाल आमा तिम्रो त्यो नाम विश्वमा फैलाउन
गरेर विकास बनाउँछु उर्वर म दिन्न ओइलन

घर अगाडि चौतारी
वर पिपलको बोट

आफ्नै मुटु र कलेजोबाट
जातिगत पहिचानको प्यारो धरहरा चुलिदै गर्दा

अशान्तिको खबर सुनेँ रुन्छु म त सधैँ
शान्ति छायो हर्षविभोर हुन्छु म त सधैँ

कविसँग
क्रुरताको बारेमा धेरै कुरा

त्यो साँझ–
वौद्धनाथको आँखाले मलाई हेरिरहेथ्यो

म आफ्नो वेदना पोखिरहन्छु
त्यसलाई आफ्नो बनाउने कोसिस कसैले गर्दैनन्

आफैँमा भरी सिर्जनाहरू सबै आफैँ बनी सक्षम
यौटै लक्ष्य बनाउनु छ सबले यो देश पोखी श्रम

हिजोसम्म जेनतेन प्राण धान्दै हुनुहुन्थ्यो
उधारोमा लोकल ठर्रा तान्दै हुनुहुन्थ्यो ।

जूनको आँसु शीत बनी धरतीमा खस्यो
उनको आँसु तीर बनी मुटुभित्र बस्यो

खोजी हेर देशको माटो, पारि किनार पुग्यो कि ?
छोई हेर छेउफेरो, पराई पाउ पर्यो कि ?