मनोज काफ्ले 'मनसुन'

एकान्तमा एक्लै रुने एक्लै हास्ने बानी परयो
झुल्के घामलग्यो पलमा घनाघोर पानी परयो

कर्म घर भो सेरोफेरो परदेशीका बाटाहरु
सफलताको आशैमात्र धेरै मलाइ हानि परयो

तिम्रो ओठ्लेपनि मायाको गीत गायो
तिमिमेरो म तिम्रो येही आवाज सुनायो

तिम्रो नाम भए जीवनका हर खुसिहरु
तिम्रो तगारोमा पुगें बल्लमन मुस्कुरायो
तिमिमेरो म तिम्रो येही आवाज सुनायो

सकियो झारेर आँसु अब रूदा पासको छ
चोटमा दुखेको मन बन्चराले तासेको छ

उसलाई मायाको हाँसो हास्नपनी सिकाएँ
आज उ दिनरात अर्कैको खुसी हासेको छ
चोटमा दुखेको मन बन्चराले तासेको छ

लामालामा केशरासी सर्सिएर लुक्नखोज्दा
गाजलु ति नयेन तिम्रो तर्सिएर लुक्नखोज्दा

सरसर हावा बहिरहयो दुपटाले दाउ हेर्यो
छरपस्ट अंग छोड्यो घर्सिएर लुक्नखोज्दा

साँचेर कती राखु मालाबुन्ने फूल मैले
दाँजेर कती बसु तिम्रो मेरो भुल मैले

खल्तीमा तस्बीर राखी कती मन्दिर धाउँ
पाउँ तिमी भनि कती चढाउँ त्रिशुल मैले
दाँजेर कती बसु तिम्रो मेरो भुल मैले

यो दिल रमाए हुन्थ्यो दशैं आयो यो सालपनि
मनमा खुसि उमंग भर्दै फूलले गायो यो सालपनि

दियालो बाली कुर्दिहून आमा आउला कि छोरो भनि
सुक्सुकाउदै भन्दिहुन ऋणै ऋण लायो यो सालपनि

पापी हुदारहेछन निर्दोष मुटु पोल्ने मान्छे
लुकाएर सत्येता झुटो कथा बोल्ने मान्छे

तिमीमेरो सपनाको राजकुमार एउटालाई
सुम्पिएर अर्कोसंग मन मुटु खोल्ने मान्छे
लुकाएर सत्येता झुटो कथा बोल्ने मान्छे

आयो रे भन्छन दशैं त्येसैले रमाइदिउकि म
बिर्सेर पिंडा खाएर खुसि अघाइदिउकि म

हुदैन रुन भनेर भन्छु झन मन कुँडियो
नज़रको ज्योति कसिलोपारि बगाइदिउकि म
बिर्सेर पिंडा खाएर खुसि अघाइदिउकि म

जोबन साँची नबसे ए सुन्दरी नानी तिमी
भरपर्दो एउटा रोज हजारौमा छानी तिमी

हिजो राती सपनीमा झल्किएर आइन उनी
मिलनको कल्पनामा पल्किएर आइन उनी

रैछ मनमा रातैभरी अंग अंग छुने मेरा
यौवनाको रंग आफै भल्किएर आइन उनी

नसकेर सहन त्यो तातो हावा मुटुभरी

कल्पनामै विलाई गए छालहरू जिन्दगीका
मुटु चिरी हासीरहे हालहरु जिन्दगीका

सिर्जनाका फूलहरु नफुलेरै ओइली गए
अन्येउलमै बिते चौबिस सालहरु जिन्दगीका

रोपियो झिरमा अनि आगोको रापमा बल्यो

पाएदेखि साथतिम्रो भा’छ के नै पाए जस्तो
दुइदिन भा’छ देख्यामात्र बर्षौ माया लाए जस्तो

हजारौ मा चुन्येउ अरे सपनीमा चुम्येउ अरे
लजाएर आखातर्छौ गर्छौ कसम खाए जस्तो

न त केही पाई गयौ न त केही लिई गयौ
जिउँदो भए मेरा स्वामी मैसँग त रुन्थ्यौ होला

नाम लिई बोलाउने मनको चाह मन नै रह्यो
कर्म रैछ सिसा जस्तो फुटेको त सुन्थ्यौ होला

जीवनभरि तिम्रो नाम बुन्दा बुन्दै मर्छु बरु
कलकलाउँदो यो जवानी थुन्दा थुन्दै मर्छु बरु

चन्द्रमाको मुस्कान सरी हाँसीहाँसी बोलिदिन्छौ
बाचुन्जेल तिम्रो नाम गुन्दा गुन्दै मर्छु बरु

आँसुको पोखरीमा खिउँदै गलेर बाँचेको छु
गम भुलाउन नसा पिउँदै ढलेर बाँचेको छु

जीवन यो यात्रा भन्छन त्यसैले हिंडिरहेछु
आँसुको वर्षा यहाँ हिउँदै छलेर बाँचेको छु

बाचुन्जेल मेरो जीवन तिमीसंगै काट्न चाहन्छु
रानी बनमा लुकी लुकी दुई मुटु साटन चाहन्छु

कसैको अमानत नदिनु मलाइ
आज म आफै अमानत छु l
अभूत शब्द जाल ले पिरोल्दा
औसिमा मरे पुर्णिमा मा सलामत छु

रमाएर जीवन भरी माया कसी बाँचिदेउ
सारंगीको धुन सुनी छेउमा बसी नांचिदेउ

खुसीमा नै बित्न पाउन बचेका यी भोलीहरु
चन्द्रमाको मुस्कान संग दिलमा पसी हांसिदेउ

टुक्रिएर फेरी आफै डोरिएका हातहरु
मुटुभरी पिडा सही घोरीएका रातहरु

छताछुल्ल पारिदिउकि जमघटमा रोइदिउ
जीवन भयो पातै पात सोरीएका खातहरु

सहिदिउला निधारमा कोरीएको ब्येथाहरु

सन्त्रासको निसिमा रोएँ चोटै चोट लुकाएर
बिलौना मा बिहानी भो नयनहरु सुकाएर

जीवन यो नसा भयो अँध्यारा छन् गंतब्य
आफ्ना ले भुली गए बाचा बन्धन फुकाएर

बेअर्थको संघर्ष यो उन्मुक्त यी भाग्य रेखा