हरि मानन्धर “विवश”

तिमी बिना जसोतसो, जीवन चलेकै छ ।
कृष्णपक्ष अँध्यारोमा जीवन बलेकै छ ।।

गाह्रो हुँदो रैछ साँच्चै, जीवन चलाउन,
भित्र भित्रै खरानी भै, यो मन जलेकै छ ।

अचम्मको हुँदो रैछ, पर्खाइको पीडा,

जिउँदिन भन्छु म, तिमीसँग जीवन ।
हुँदिन भन्छु म, तिमीसँग जीवन ।।

बाध्यताले मात्रै, कहाँ नै हुन्छ र,
रूँदिन भन्छु म, तिमीसँग जीवन ।

काल्पनिकताले, मस्तिष्क भित्र,

आजभोलि किन तिमी, धेरै कुरा सुन्छौ अरे
मध्यरात एकान्तमा, मलाई सम्झी रून्छौ अरे ।

दिनभरिको भीडभाड अनि, धेरै साथी भेटे पनि,
एकान्तको तिर्खा मेट्न, मलाई नै चुन्छौ अरे ।

मेरी आत्मिय बैनी “बबी”को यस दुःखद घडीमा श्री परम् परमेश्वर भगवान श्री सत्यसाई बाबाले धैर्यधारण गर्ने क्षमता प्रदान गर्नुहुनेछ भन्ने कामना र शोक सन्तप्त परिवारजनहरूमा हार्दिक समवेदना व्यक्त गर्दै र चिर

मनका कुरा नलुकाई, भनिदेउ न तिमी ।
असल अनि ज्ञानी प्रेमी, बनिदेउ न तिमी ।।

निर्दोष तिम्रा जिन्दगीका, हरेक पलहरू
आज फेरि पालैपालो, गनिदेउ न तिमी ।

बेहाल भयो जिन्दगी यो, खेप्नु पर्दा पिडा,

नछुट्टिने प्रेमजाल छर्नु पर्छ कि?
जिन्दगीमा खुशी, भर्नु पर्छ कि?

टाढा–टाढा बनेदेखि, यी दुई आत्मा
अब चाहि नजीक, सर्नु पर्छ कि?

सफलता पाउँ भनि, साँच्चै अबदेखि
तिमीसामु बाचाकसम, गर्नु पर्छ कि?

प्रेमको त्यो भुँवरीमा, जलाउन पाए ।
चट्टान जस्तै हृदय त्यो, गलाउन पाए ।।

आकाँक्षाको भीडबाटै, तिमीलाइ रोज्दै,
फ्याट्टफुट्ट कुराहरू, चलाउन पाए ।

पगालेरै हृदय त्यो, प्रेमरूपी जालमा

कल्पना गर्नु
कल्पनामा डुब्नु र
कल्पनामै उत्रनु

कल्पना एक विचार
कल्पना एक बुद्धि
कल्पना एक तर्क
अनि गणितीय भन्दा
धेरै गुणा शक्ति

कल्पनाले नै मानिस
विज्ञानलाई सार्थक पार्छन्

पोखराको माछापुच्छ्रे हाँस्ला जस्तो छ ।
फेवातालको आगनीमा नाँच्ला जस्तो छ ।।

पृथ्वीको गर्भ भित्रै, लुक्दै बग्छिन सेती
पोखरालाई हेर्नुपर्छ सरङकोट देखि ।

डेविज फल छङछङ गर्दै तल खसेकिछिन्

मलाई मेरो भन्दा, तिम्रो माया लाग्छ
जिन्दगी यो दुइदिने, घाम छायाँ लाग्छ

सुस्केराको आवाजसँगै, झस्किएछु म त
जताततै जुनेलीमा तिम्रो सायाँ लाग्छ

अत्तालिन्छु म आफै, छाम छुम पार्छु

यलपाली नि घर फर्की, आउन पाइन मैले
झरी परी भत्केको घर, छाउन पाइन मैले

पोहर सालको दशै त्यस्तै, अनि अहिले पनि
बाउआमाको हातको टिका, लाउन पाइन मैले

सम्झदैमा दिदीबहिनी, गयो तिहार पनि

तर्की तर्की हिड्दै थिए, छड्किएर हे–यौ किन
धोखा दिनै थियो भने त्यो छातीमा बे–यौ किन

तिम्ले थुन्यौ बाटाहरू एकअर्कालाई भेट्न पनि
कुन जालमा पर्न दाउमा, प्रेमपत्र के–यौ किन

यदि तिमी एक दिन
रोइरहेका छौ भने
कृपया मलाई बोलाउ
म तिमीलाइ हसाउन सक्छु भनेर
बचन दिन त सक्दिन
तर म तिमीसँगै बसेर
तिम्रो दुःखमा
सँगै रूनेछु ।
यदि तिमी कतै जादैछौ भने पनि
कृपया मलाइ बोलाउ

तिमी खोज्दै लेकदखि बेशी झरेको छु
सपनी मै सात समुन्द्र, पनि तरेको छु ।

डांडाकाडा भञ्ज्याङ अनि, वन जंगलमा पनि
तिमी खोज्दै रातैभरि, वेपेत्ता परेको छु ।

कैयौ रात तिमी विना एकान्तमा बसी

लप्का–लप्का लप्किएर, बल्नु हो कि जीवन
समर्पित भई लप्का भित्रै, जल्नु हो कि जीवन

बसन्तमा फूलदेखि, छुट्टिएका पात
साउनको झरी भित्रै, गल्नु हो कि जीवन

खडेरीमा विना पानी, रूख सुके पछि

सधैभरि तिमो सामु आउन मन लाग्छ
बसन्तको बहार बनी छाउन मन लाग्छ ।

काँडा मात्र होइन जीवन, घामपानी र छायाँ
घामपानी र छायाँ भित्रै रमाउन मन लाग्छ ।

फुलैफुलको सँसारमा गुलाव नै तिमी

जलिरहेछ मन मेरो कहाँ पोखुँ ठाउ छैन
गलिरहेछ शरीर तर ठम्याउने पाउ छैन

सँगालेर चोटहरू बाच्नु यहाँ गाह्रो भो
दुखिरहन्छ छाती तर देखाउने घाउ छैन

एकान्तमा सधै भरि कल्पनामै डुबेर म

सपनीमै तिम्रो नजिक आउन पाए हुन्थ्यो
रातैभरि प्रितीको गीत गाउन पाए हुन्थ्यो

सधैंभरि कहाँ देखूँ भईरहने यो मन
आजैदेखि मायाप्रेम लाउन पाए हुन्थ्यो

तिमीसँग प्यारो लाग्न थाले साथहरू

म परिस्कृत बन्दै
एकान्तमा हराएर
एकतमासले उनको रूपमा
मन्त्रमुग्ध भएर हेरिरहेछु
सामाजिक कौतुहलतादेखि
कतै क्षितिजको समीप रहेर
भौतिक सँसार भन्दा
आध्यात्मिक सँसारमा
विलिन हुन सक्ने गरि

तिमी भए तुषारोमा फूल फुलाई दिन्छु

कठाङ्ग्रिए हुरी बतास माझ भुलाई दिन्छु

बर्षातमा पानी बनी झर्ने गर्छिन अरे

काखमा राखी मनभित्रै घाम झुलाई दिन्छु