सुबेश घिमिरे

हर बासन्ती पालुवामा तिम्रै आभा देख्छु म त,
हर जुनेली रातहरुमा तिम्रै छाया देख्छु म त ॥

लेक – बेंशी, कन्दरामा तिम्रो निश्‍वास जस्तो वतास,
बुकी -फूलको सु-वासना तिम्रै साथ जस्तो आभाष ।
कोइलीले ‘कोहो ! कोहो !’ तिम्रै स्वरमा गाए जस्तो,
इन्द्रेणीले सातै रंग तिम्रै रुपमा पाए जस्तो ॥

हर कोपिला तिम्रै निम्ति फक्रिएको देख्छु म त,
हर जुनेली रातहरुमा तिम्रै छाया देख्छु म त ॥

पहरामा छंगिएकी स्वच्छ, निर्मल, कञ्‍चन झरना,
वन – पाखा हरियाली, तिम्रो मात्र तिम्रो बर्णन ।

अनन्त फैलियो यहाँ फुटेर शूक्ष्म सैकत
पदार्थका कणा – कणा अनन्य शक्ति द्योतक
पदार्थ – शक्ति, सृष्‍टिका अगण्य द्वैत संगम
अनन्त्य कालको धुरी ! ब्रह्माण्ड घुम्छ फन्‌फन॥
॥१॥

अनन्त भौतिकी जगत्‌ समस्त जीव, सृष्‍टिका
नक्षत्र, सूर्य, चन्‍द्रमा खगोलका निहारिका
नदी, समुन्द्र, हैमका चुली, पहाड, पर्वत
पदार्थ – शक्ति कै बडो बिराट रूप सार्थक ॥
॥२॥

घना गृहै युद्ध, मुलुक भर नै बादल सरी,
अनिश्चित् प्राणै भो, अब शिव हरे ज्युनु कसरी –
भरै के गोलीको – पट पट कतैबाट उदर,
फुर्टाई, प्राणै यो, हरण सहजै गर्न सफल ।।
।।१।।

मुहार शौम्य चन्द्र झैं प्रत्यंग हाय ! कोमल
गुलाफ फुल्छ ओठमा सुरम्य आह ! कुन्तल !!
सुश्राब्य मृदु बोलकी धनी ! पृया ! निरञ्जना
नशालु नैन गर्दछन्‌, अथाह गोप्‍य मन्त्रणा ॥
॥१॥

मेरो अस्तित्‍वको
अविर्भावसँगै जननीसँग
मैले गर्भको राप माँगे
ममतामयी काख माँगे
आँतको प्यास मेट्न
छातीको धार माँगे॥