सन्दिप घिमिरे

आँसु पिई रोएका लालाबालामा
निस्सारता हावी अन्योल घडीमा
च्वास्स मुटु दुखी बग्छ त्रासमा
जन वायु छोडी जब ढल्छ लासमा

भदौरे झरी उकाल्छ तह पानीको
भरिन्छ मुटु यो दह बन्छ आँसुको
च्यातिएका पालभित्र चुहिएका पानी
खेल्छन अगेनामा भस्मासुर बनी

“आहाँ! कस्तो राम्रो कुहिरो! क्यामरा भएको भए अहिल्यै फोटो खिच्थेँ ।”

यी शब्द ‘मिरावेल होटेल’ अगाडि तिम्रा कोमल ओठबाट निस्किएर बसबाट बाहिर निस्कन नपाउदै मेरा कानमा गुन्जिन पुगे । यो गुन्जाइले मेरा नयनलाई यो धुलिखेललाई बेहुलीझैँ सिंगारेको कुहिरोबाट हटाएर तिम्रा आँखामा पुर्याउन पुग्यो ।

आज विक्लान्त डुबेर
जिन र हुस्कीमा डुबेर
घुटुक्क आशा पिउँदैछ
सुटुक्क देश पिउँदैछ

पाथ सब तिमी भरी आफूकन
योजक आफै लोकको बनिकन
कब सुन्दर फूलमा फुलायौ
कब कब बाढी बनेर बगायौ

हेर आतुर आँखा यी चतुर भइ डुल्दैछन्
परिभाषा प्रेमको खोजि नैरास्यमा भुल्दैछन्

सुगन्ध चमेली,चन्चल परेली
सुन्दर चुलबुल ,मग्न तरेली
गौण अनेक जीवन मानवी
माधव माधुर्य पार्यौ माधवी

सेतै फुल्ने तिमी लतामा
वासन्ती तिम्रै प्रतिमा हातमा
विजन लोकमा बनेर मायावी
मानचित्र बोधो पार्यौ माधवी

धुमिकामा परि रश्मी रुँदामा
प्रतिमान सरी थुंगा हास्दामा
परैबाट टोलाई बनेर परिधी
जम्बुमान् फोडेरै फुल्यौ माधवी

शीतल एकै साथ रुखैमा
पात प्रातमा लियौ काखमा
नाच्दै हास्दै बनेर मायावी
कोमल मुटुमा खेल्यौ माधवी
माधव माधुर्य पार्यौ माधवी !!!!!

<सन्दिप "विक्लान्त">

कालो रातमा बेली फुलेन
सुगन्द छर्न चमेली फुलेन
बादल लग्यो आकाश खुलेन
गैरी खेतमा धान झुलेन

मलाई आज आचानक एउटा सोचले झस्कायो । सायद आजसम्म मैले त्यस दृष्टिकोणले हेरेको थिईन आफूलाई । सायद हुन सक्छ हेर्नुपर्ने दिननै आएको थिएन ।

म आफ्नो खाटमा घोप्टो परेर पल्टिरहेको थिए । चारैतिर सुन्यता थियो भनेर म मिथ्या कुरा गर्न चाहन्न । हल्ला उत्तिकै तेज थियो । त्यो हल्ला भन्दा पनि तेज एउटा आवाज मेरो कानमा गुन्जिरहेको थियो ।

हे निलो आकाश तेरो पापमा परी उसले
आफ्नो मुटुलाई लुकाउदा
म तेरो जिउँदो लासमा टुलुटुलु हेरिरहेको थिए
तेरै त्यो पापी नजरलाई गिज्याइरहेको थिए
तैले कति कठोर मुद्रामा उसको हाँसो खोस्ने कोसिस गरिस्