bheshraj71

व्यर्थै आएँछु सुवास खोज्दै
यहाँ त रहेछ भमराको मेला
फूलको छाती ताक्न सक्दिनँ
ठोकेर आफ्नै छातीमा किला

चोट सहेर फूल हाँसी दिँदा
के सम्झेर खोइ यो मुटु दुख्छ
शिशिर भोगेको कलिलो वसन्त
खडेरीले उजाडै भएछ
मन निचोरी आँसु बगाई
व्यर्थै तिमीले भिजायौ परेला
जिन्दगी सुस्तरी चल्मलाउँदैछ
बाटो नछेक थापेर झमेला

अण्डरपाससहित सडक विस्तार भइरहेको कलंकीचोकबाट महानगर यातायातको नयाँ गाडीमा छिरेँ म । सम्बत् २०७४ साल भदौ १७ गते बिहानको सात बज्दै थियो त्यतिबेला ।

काठमाडौँसँग जोडिन आइपुगेको मुलुकको प्रमुख लोकमार्गको चौराहा कलंकीचोकको अवस्था देखेर भने विक्षिप्त भएँ एकछिन । देखियो– चारैतिर रोकिएका गन्तव्य बिर्सेका जस्ता सवारी साधनहरू, कुदिरहेका हुलका हुल मान्छेहरू, हिले फुटपाथमा तेर्साइएको च्याँखे व्यापार । सामान्य डाइभर्सनसमेत नखोली आवागमन रोकेर निर्माण भइरहेको देख्दा उदेक लागे पनि बन्दैछ भन्ने भरोसामा केही सम्झेझैँ गरी आँखा चिम्लेँ । र, शहरिया स्वाङ पार्दै अन्तै मुन्टो फर्काएँ मैले ।

तप्प तप्प चुहिदिन्छ परेलीको छानो
भिजीसक्यो खसिसक्यो यो मुटुको पानो

झर्नै लाग्यो मेघ कालो वर्षाउँदै अस्त्र
न छ घरमा खाने पिठो न त लाउने वस्त्र
उनको लागि जे छ यही सामल मूठी मानो
चोटहरू थपिँदै छन् घाउ छ अचानो

बितिगए वर्षौवर्ष आफैदेखि लर्किएर
दुईदिन पनि गाह्रो बस्नुपर्दा पर्खिएर ।

मनभरि सम्झनाको गाढा रङ घोलिएछ
मुटुभरि तिम्रो माया ढुकढुकी भई धड्किएछ
गाह्रो भयो मन थाम्न परेलीमा अडिएर
दुईदिन पनि गाह्रो बस्नुपर्दा पर्खिएर ।

परेलीमा कम्पित हुँदा नयन तालको पानी
ढुकढुकी भै सल्बलाउँछिन् अन्तरमनकी रानी ।

जति चिम्ल्यो आँखा उति चर्को मौन क्रन्दन
जति थप्यो आँसु उति बल्छ देह झन् झन्
लोलाएका नजरभरि छरिइछन् उनी
हेलिएँछु उनलाई भेट्न भेल जानीजानी ।

मनसँगै जले सबै रहर
माया भनी किन दियौ जहर ।

मेरो माया घाती होला सोचिनँ
आँसु झरी छाती पोल्ला सोचिनँ
दिन रात कति भोगूँ कहर
माया भनी किन दियौ जहर ।

सापट लिई अलिकति जूनघामको रश्मी
दुबै हात फैलाएर मुस्काउँदा तिमी
वसन्तले जिन्दगीलाई चुमेछ कि भनी
यसो नजर उठाएर हेर्थें मैले पनि ।

तिम्रो आँसु बन्यो कि भेल
म्याग्दी खोला बढ्दैछ साल साल ।

धवलागिरि तिमीसित रुँदै पग्लियो कि ?
नारच्याङ भीर तिम्लाई छेक्न अझै अग्लियो कि ?
बताउ के छ तिम्रो चाल
चोट खाई भयौ कि घायल ?

जिन्दगी के रहेछ भनेर खोज्दैछु ।
हाँस्नेलाई त के सोध्नु र ? रुनेलाई सोध्दैछु ।

वीरहरुको अमर गाथा खोसिएको छ रे !
गरीबहरुको रगत पसिना शोषिएको छ रे !
न्याय के रहेछ भनेर खोज्दैछु ।
महललाई त के सोध्नु र ? झुप्रालाई सोध्दैछु ।
जिन्दगी के रहेछ भनेर खोज्दैछु

शुक्लाफाँटा वन्यजन्तु आरक्षतर्फ जान महेन्द्रनगर विमानस्थलको छेउ पार गर्दै थियौँ, एउटा खुट्टाले साइकल अड्याउँदै साइड दिइरहेकी षोडसीको मुस्कान छरियो हामी वरपर । धेरै दिनदेखि खुलेको आकास र उज्यालिएको अनुहार देख्न पाएको थिइनँ । तब, संरचनाले सम्पन्न लाग्ने सहरभन्दा हरिया गहुँबारीबीचका स–साना गाउँबस्ती सुन्दर लाग्यो मलाई ।

मुस्कान कसका लागि भन्ने बहस साथीहरूबीच यसरी चल्यो, त्यसले हँसिमजाकसहित सबैका मुहारमा खुसीको ज्वारभाटा नै पैदा गरिदियो । यो हँसिमजाकले भावी जीवन साथीबारे सोच्न बाध्य बनाउनुपर्ने भन्दै अविवाहित साथीहरूलाई हेरेथेँ मैले ।

ढुकढुकीमा मेची काली बग्दा मान्छे नेपाल बन्छ ।
खोज साथी हामीभित्रै हाम्रो गाउँ बस्ती हुन्छ ।

लाली गुराँसको माला लगाई धौलागिरि हाँसी दिँदा –२
सुनसाथी गण्डकीले सुसेलीमा किन रुन्छ ?
छालहरुको जोश जाँगर त्यसै त्यसै किन सुक्छ ?

रात भए जलेवाझैँ दिन मालुवाझैँ
जीवन भयो पतझर मेरो मन पालुवाझैँ ।

यो जिन्दगी लथालिङ्ग बालुवाको मुठ्ठी भयो
कतै चोट दुख्ने भए कतै हलुवाझैँ
मन डढ्यो वन डढ्यो धर्ती आकास डढ्यो
जीवन भयो मरुभूमि सुख्खा बालुवाझैँ ।

हामीबीचमा नदी थिएन
पुल पनि त आवश्यक थिएन ।
बरु नदीको एउटै धार थियौँ
पार लाग्नु जरुरत थिएन ।
दुबै गतिशील, तरल र प्रबल
हामीलाई छेक्ने बाँध पर्खाल थिएन ।
एउटै लक्ष्य एउटै प्रवाह
सागर नभेटी अडिनु थिएन ।
तर किन फाट्यौ भङ्गालो भएर
तिमीसित छुट्टिने रहर थिएन ।

वर्षौँ पहिलेदेखिका
आमा, बाबु र गुरुहरूका
धापहरू पिठ्युँका
जीवनभर रोमाञ्चित गरिरहेछन्
भरिरहेछन् विश्वास, प्रतिज्ञा र प्रण