ksabmagar7

मेरो प्रेम,
कसैले पाना भर,
पाना पाना भर,
सिञ्चिएर लेखिदिएको मात्रै भए पनि,

मेरो प्रेम,
यसरी बग्दिएर,
हरफ हरफ,
हरफ भर,
बोलिदिएर सजाइदिएको भए पनि,

के भन्ने हो, हजुर? के भन्ने? सोध्नुहुन्छ? म को?

तपाईं जे पड्दै हुनुहुन्छ, तपाईंसँगै एउटा मधुर आवाज बोलिरहेको छ, म त्यही आवाज हुँ, हजुर !

“समय यात्रा, हजुर समय यात्रा, तपाई हलिउड फिल्म हेर्नुभो भने, रोचक विषय…, अँ, तपाईहरू हेर्नुहुन्छ, सोच्नुहुन्छ भने विचित्रै, अचम्मै को कुरो छ यो,” एकतमासले ती बुढा बोलिरहे,”सम्झदाँ म यहाँ पनि छु, र म यही समयका लागि बनेको, म… म नै भएर पनि फरक हुँ,”हिजो” पनि कतै ब्राह्मणमा बाँचेको छ, बुझ्नुहुन्छ,”भोलि” पनि छ कतै, ती प्रत्येक दिन फाइलमा लेखिए जस्तै हामीभन्दा उपल्ला वर्गका अर्का जात, ती मानिस होइनन्, तिनीहरू राख्दछन् ।” केशर लाइब्रेरीको भत्किएको भित्ताहरू हेर्दै बुढा आँखाँ तेर्साउँदैँ मतिर हेर्छन् । म यी बुढा पनि अङग्रेजी फिल्म हेर्दा रैछन् भन्ने सोच्छु ।

उनी उजेली बनिन्
आँखाले छाम्न सकेन,
भन्दै भनिन,
तिमी मेरै हो बोल्दै बोलिनन्,
हेराइले बोलिन्,
मुस्कान छाडी,
ठेस लागेर हेर्न भ्याइन् ।

हामी हुनुको मूल्य छैन ।
हामी हुनुको महत्व छैन ।
हामीहरू कहिल्यै नसुनिने आवाज हौँ,
नदेखिने रश्मि हौँ,
सय वर्ष पछि,
हजारौं हजार वर्षहरू पछि,
हामी,
हामी नै हुनुको अर्थ नबोक्ने मानव हौं ।