बिना तामाङ
भोगाइ
सीमा निकै दङ्ग थिइन् त्यस दिन । बिजयले उनको रुपको प्रशंसा गरेको थियो । ऐना अगाडि घण्टौं समय बिताइन् ।
आफ्ना आँखाहरू साँच्चै नै मृगका झैं नै देखेकी थिइन्, ओठहरू कमलका पात झैं, अनि गालाहरू रगत चुहिएला जस्तै ।
“ओहो! मैले त साँच्चै नै ऐना हेर्नै बिर्सिएकै रहेछु ।”
सीमा आफ्नो कपाल सुम्सुम्याउँदै एकहोरो हुन थालिन् । बिजयले भनेका कुराहरू एक एक गर्दै सम्झन थालिन् ।
नमिठो सपना
अनायसै उनको आखाँहरू आश्चर्यले ठुला ठुला भएका थिए । स्तब्ध वातावरण सँगै उनी पनि स्तब्ध थिइन् । आशा त के कहिल्यै चिताएकी सम्म पनि थिइन उनले त्यो क्षणको जुन त्यसदिन घट्दै थियो । कानहरू बन्द भएको आभास हुदँथियो भने हृदय भारी अनि हातखुट्टाहरू फतक्क्कै गलेको थियो ।
“तिमीले भन्दैछौ तिमीलाई होस त छ?” विस्मयमिश्रित स्वरमा सुधा मिस भन्दै थिइन् ।
“मिस यो साँचो हो। मैले जे भने त्यो मैले विगत पाँच वर्षदेखि आफ्नो मनभित्र गाँठो पारेर राखेको भावानाहरू हो ।” आफूलाई अझ शसक्त बनाउँदै बिकास सुधा मिसलाई भन्दै थियो ।
म क्याकटसको फूल मन पराउँछु
फूल, बासना, सुख, उपहार सबै मन पराउँछन्
तर म ती सबलाई पछाडि राखेर दु:ख मन पराउँछु
दु:खमा नै जीवानुभूति गर्न सक्छु
पीडामा नै म आत्मीयता महशुस गर्न सक्छु
सुख क्षणिक हुन्छ, साथ दु:खले पो दिन्छ
पुरै जीवनको केही अंश मात्रै सुखको
बाँकी दु:ख त्यसैले म तिमीलाई यहि दु:खमा
अनन्तकाल सम्म अनुभुती गर्न चाहन्छु
किनकिम अरुभन्दा नितान्त फरक हुन मन पराउँछु
मोबाइलले दिएको खुसी
आजभोलि उनी खुसी देखिन्छिन् । उनको त्यो मुहारमा अनौठो चमकता देखिएको छ। मानौ वर्षातको बादल गड्किदाँ एकझमकमा देखिने त्यो बिजुलीको चम्काई हो ।
लगभग चार-पाँच महिना हुन लाग्यो उनमा यस्तो परिवर्तन देखा परेको त्यस भन्दा अघि नि साह्रै निरश देखिन्थिन् । उनलाई म राम्ररी चिन्दछु । आफ्नो एउटी छोरीसहित उनी मेरो घर भन्दा पुर्व पट्टीको घरमा बस्दथिन् । उनको आफ्नै घर हो । तर एक्लै बस्थिन् । सासु ससुरा गाउँकै घरमा बस्थे ।
उनको नाम संगीता हो । झट्ट हेर्दा त्यति आकर्षक देख्दिन शारीरिक रुपले । अगाडीका दाँतहरू उछिट्टिएका भएपनि बोलीमा मिजासिलोपन पाउन सकिन्छ। होची तर पातली शरीरकी धनि संगीताको कपाल लामो भएपनि घुमुर्किएकोले होला कोरेपनि नकोरेको झै देखिने गरी गुजुमुज्ज परेको छ ।
उनी अनि विधाता
“सानी, सानी” कसैले एकाबिहानै मलाई बोलाउँदै थियो । म भर्खरै बाबुलाई गृहकार्य गराउन बसेकी थिएँ । यो सम्बोधनले तान्यो मलाई र म बाहिर हेर्न बाध्य भएँ ।
बाहिर हेर्छु त बिजय पो रहेछ।
“किन बिजय ? आऊ न भित्रै, ” मैले अघि पछि झै मुसुक्क हाँसेर सोधें र भित्र आउन आग्रह गरें ।
तर बिजयमा अरु दिनमा जस्तो चञ्चलता थिएन । अनुहार र हाउभाउ हेर्दा पक्कै पनि केही गम्भिर कुरा होला भन्ने मैले लख काटें ।
मदिरा मोह
“मामा ए मामा !”
कता कता तन्द्रामा बोलाएझैं लाग्ने यो आवाजले झस्काउँछ लगभग ५५ वर्षीय बिदुर पाण्डेलाई । ऊ निद्रादेवीसँग बिदा माग्दै तातो डबल-बेडको पलङ्बाट सकी-नसकी आफ्नो गणेश जस्तो शरीरलाई बलजफ्ती थाम्दै उठ्न खोज्छ ।
“मामा ए मामा ! हैन यतिका बेरसम्म भैसक्यो । अँझैं जाने सुरसार छैन?” फेरि उही च्याँठिएको स्वर बिदुरको कानमा ठोकिन आइपुग्यो ।
शंका
चौडा निधार, ठुला ठुला आँखा, कालो लामो केशकी धनी निशाको विवाह रमेशसँग भएको लगभग दुई बर्ष बितिसकेको थियो । अन्तर्मुखी स्वभावको २८ बर्षीय रमेश आफूभन्दा ५ बर्ष कान्छी, सुन्दर जीवनसाथी पाउँदा निकै हर्षित र दङ्ग थियो । झट्ट हेर्दा रमेश र निशाको जोडी कता कता अमिल्दो देखिन्थ्यो । पातलो, अग्लो कदको रमेश युवा अवस्थामै अलिक कुप्रो देखिन्थ्यो भने नाक लामो भएकोले होला आँखाहरू खोपिल्टाभित्र पसेको भान हुन्थ्यो । उनीहरूको विवाह परिवारकै सहमतिमा मागेर भएको थियो ।
विवाहको प्रारम्भिक दिनहरूमा निशा रमेशसँग बोल्न लजाउँथिन् । तर पछिल्ला दिनहरूमा रमेशको सामीप्यमा रहँदा बस्दा निकै खुलेर हाँस्ने बोल्ने गरेकी थिइन् ।