सञ्जय जुग्जाली

म मेरा आफ्नै रहरहरू
कुम्लो पारेर सहर पसेको हुँ ।
त्यसबेला
मलाई के लागेको थियो भने
म यसरी नै गाउँ बसिरहेँ भने
मेरा रहरहरू हुर्कनै नपाई
आत्महत्या गर्नेछन् ।

सँगै जोडिएको घर छ
यता बोलेको उता सुनिन्छ
उता बोलेको यता सुनिन्छ
सँगै जोडिएको आँगन छ
सँगै सुकाएको बिस्कुन
कुखुराले खोस्रिएर
दुई चार मुठी यता उता हुन्छ
यसरी नै चलेको छ
छिमेकीसँगको बसाई।

कलममा पनि अब धार जरुरी छ
कलमसामु बन्दुकको हार जरुरी छ

बलियाकै हालीमुहाली यहाँ सधैं
उनीहरुको दुई? हाम्रो चार जरुरी छ

हरेक दिन साँझ फर्केर आउँछ
तिम्रो याद झन् बल्झेर आउँछ

हिजोको जस्तै रहेन आज जीवन
हरेक याम रुप बद्लेर आउँछ

धामी रएकजना धामी कुनै बिरामीलाई फुकफाक गर्न पल्लो गाउँ जाँदै थियो । अचानक उसले कोही कराइरहेको आवाज सुन्यो । सुनसान र जंगलको बाटो, आवाज आएकोतिर हेर्यो । त्यहाँ एकजना महिला लडिरहेकी थिइन । उनको शरीर भरि घाउ थियो । उनी पीडाले छटपटीइरहेकी थिइन् । उनको अवस्था मरणासन्न थियो । कोही मान्छे छेउमा आएको देखेर ती महिला सकी नसकी बोलिन्- “तपाई को हुनुहुन्छ ? मलाई बचाउनुस् ।”

आँधीबेहरी झेल्दैछ घर
जसो तसो चल्दैछ घर

टेको लगाएर समयको
पुरानो घाउ भुल्दैछ घर

निकै टाढा पुगिएछ फर्केर हेर्दा
साथ सबै छुटिएछ फर्केर हेर्दा

जति हिंडे नि घर भेटिदैन के भो
घरको बाटो भुलिएछ फर्केर हेर्दा

यो मन दुख्ने कुरा गर्छौ तिमी
यताभन्दा उता सर्छौ तिमी

जहिले नि आज भन्दै भोलि
वाचा पुरा कैले गर्छौ तिमी

मान्छेसँगै डराउँछ मान्छे
बेहोसीमै कराउँछ मान्छे

हुने नहुने सबै कुरा लगाई
आपसमा लडाउँछ मान्छे

प्रेम र विश्वासको फूल फुलाऊ मान्छे
श्रद्धाले अलिकति शिर झुकाऊ मान्छे

एकले अर्कोलाई मार्न, पछार्न उद्धत छ
बरु हिम्मत तिम्रो छ भने बचाऊ मान्छे

आफन्तैसँग यहाँ डर लाग्छ मलाई
पराइकै बरु भर लाग्छ मलाई

जब दिन ढल्छ, जब साँझ पर्छ
तिम्रै यादमा पिउन कर लाग्छ मलाई

निकै दु:ख झेल्यो जेठोले
बल्ल कुरो बुझ्यो जेठोले

सोझो औँलाले आउँदैन घिउ
औँलो टेढो गर्यो जेठोले

उनको खुशीमा आज अलिकति पिएँ, माफ गर
यो दिल पनि कसैलाई दिएँ, माफ गर

बेसरी पिएको छु आज होश हराएको छु
शायद तिमीलाई आज कष्ट धेरै दिएँ, माफ गर

बन्द दिल खुलाऊ त पिरती हुन्छ
मनका कुरा सुनाऊ त पिरती हुन्छ

घृणै-घृणाले भरिएको यो दुनियाँ
न्यानो हृदय बढाऊ त पिरती हुन्छ

हजुरकै हातमा लगाम छ
निर्धो हातहरूको सलाम छ

हेर्दा त देखिनुहुन्छ सज्जन
तर हजुरको मनै हराम छ

थपघट गरेको के थिएँ कहानीमा
निकै हलचल भो जिन्दगानीमा

रातको एकान्तमा तिम्रो यादसँगै
बहाएँ कति आँशुहरू सिरानीमा

मान्छे मान्छेबिचको सद्भाव खै
फलेको हाँगो जस्तै झुकाव खै

गल्ती हुन्छ गल्तीबाटै सिकिन्छ
गल्ती गरेपछिको पश्चताप खै

यो मन बुझाउने ठाम छैन
मनको अध्याँरोमा घाम छैन

बदलिएछ जमानाको रंगढंग
आज आफ्नै कहीं नाम छैन