भीमराज पाराङ

दुख्छ मुटु छातीभित्र….ब्यथाहरू बल्झिनाले
छाडी जाने निर्मोहीको बाँकी याद अल्झिनाले

छुपाएरै राखुँ भन्छु… चोट सधैं दुनियाँ माझ
पारादर्शी बन्छ तर आँखा बिच छछल्किनाले

साथी संगी भेट हुँदा… उजेलीमा ओठ् हाँसे नि
अँध्यारोमा एक्लै रुन्छु पापी रात ढल्किनाले

देश शृंगार्ने देश सपार्ने पाटो बन्द भएपछि
महङ्गीले मुखमा हाल्ने आँटो बन्द भएपछि
हामी युवा परदेशिन वाध्य भयौ ए नेता हो
आफ्नै देशमा रोजगारीको बाटो बन्द भएपछि !

मलाई झैं तिम्लाई याद् आउछ कि आउँदैन ?
भन प्रिया बाडुलीकिले सताउछ कि सताउँदैन ?

एक अर्काबिच् अंगालोमा हराएका सम्झनाले
झस्काएर घरी घरी तड्पाउछ कि तड्पाउँदैन ?

सुरुमा त निकै डराएकी थिइन्
र बोली पनि लर्बराएकी थिइन्

पहिलो स्पर्ष मैले के दिए थेँ
झनै ओठहरू थर्थराएकी थिइन्

जब पीडा बढ्छ गजल बनी लेखिन्छ चोट्
भित्र भित्रै लुक्छ बाहिर कहाँ देखिन्छ चोट् ?

मनमा हैकम् चलाऊँछ, मुटु साह्रै जलाउछ
बाहिर छाती छामेर मात्रै कहाँ भेटिन्छ चोट् ?

जब दुख ओइरिएर जोवन ढाक्न थाल्यो
सुख सबै तर्किएर पर पर भाग्न थाल्यो

दुख पनि यति धेरै घरदेखि यहाँ परसम्म
संघर्ष गर्दागर्दै पनि सीमा नाघ्न थाल्यो

रुदै होलिन् मेरी आमा लेक बेंसी गर्दा खेरी
बर्खेमास धान रोप्न गैरी खेतमा झर्दा खेरी

हात गोडा काठयाङ्ग्रिएर झम्झमाउदै होलान्
एका बिहानै पधेरीमा पिउने पानी भर्दा खेरी

आऊ तिमी मेरो मुटु दुखेको हेर्ने भए !
छातीभित्र थुप्रै चोट लुकेको हेर्ने भए !

तिमी झैं धनको आड्मा बढ्न नसकी
गरिबीले पाईला मेरा रुकेको हेर्ने भए !

उनी बिना जिन्दगी बेकार लाग्छ !
सधैं एक्लै जिउनु दिक्दार लाग्छ !

ओठ ओठ जुधाई मस्ती गरेको भुल्या छैन
रातो लाली मेरो ओठमा सरेको भुल्या छैन

झरना सरी झरेको केश, मुहारबाट हटाएर
चुमेर ओठ सुस्तरी तल झरेको भुल्या छैन