पर्खी ! एकछिन् कता डोर्याउँछस् कलम
अनि मेरा भावना र कल्पना प्रष्टसँग
छताछुल्ल,पर्दाफास गर्न अविरल दौडिरहेको
लक्ष्य बिहीन यात्रा कहाँ टुङ्गाउने हो ।
म आफै अन्योल छु ।
म हरेक बिहान उही शब्दको खोजीमा
प्रत्येक झुपडी चहारी रहेको छु,
सोध्न खोज्छु एक बुदी आमा आँसुको
समुद्र थुन्दै भन्छिन्,
खोज तिमी मेरो अन्तिम चितासम्म पनि पर्खिरहने छु ;
मेरा पाईला थाकिसकेका छन्
लाजको तिम्रो गहनालाई किन राख्छ्यौँ लुकाएर