जे. आर. आभास

के के होलान ब्रत बसी भाकेका कुरा
मन्दिर गई देउता सँग मागेका कुरा

भन्दिए भैगोनी मलाई खुलेर आज
के के छन् त्यो मन भित्र साँचेका कुरा

एक्लै छ रातको जुन, तिम्रो अभावमा
गाम्भीर्य बग्दै छ अरुण, तिम्रो अभावमा

कति सुनु एक्लै यो, गीत जिन्दगीको
खल्लो लाग्न थाल्यो धुन, तिम्रो अभावमा

नाता थाहा छैन बोलाउँ को भनी ?
व्यथा यो मनको सुनाउँ को भनी ?

जिन्दगीको यात्रामा साथ चाहिन्छ
साथ दिने हात समाउँ को भनी ?

कोही भए भोगी कोही भए योगी प्रेममा,
सबै लुटाएर कोही भए जोगी प्रेममा

गुमेको प्रेम पीडा सहनै नसकेर यहाँ,
यादमा छट्पटिदै कोही भए रोगी प्रेममा

नपग्लने यो मन पगालेरै छोड्यौ,
नगल्ने यो मन गलाएरै छोड्यौ,

देखे जब तिमी त्यो पराईसँग,
नजल्ने यो मन जलाएरै छोड्यौ

हेर्छु तिमीलाई म संसार देख्छु
बार बार जिउने आधार देख्छु

अरु दुनियाँमा के छ र त्यस्तो
तिमी मै त्यो अपरम्पार देख्छु

कहिलेकाहीं झस्किन्छु तिम्रो सम्झनामा
एक्लो हुँदा म आतिन्छु तिम्रो सम्झनामा

मनलाई केही गरी बुझाउन नसक्दा
यी नयन रुझाउँछु तिम्रो सम्झनामा

न सकें भुलाउन त्यो निष्ठुरीलाई,
न सकें जलाउन त्यो निष्ठुरीलाई,

सम्झनाको पीडा मनभित्र गुम्सिरँदा,
न सकें सुनाउन त्यो निष्ठुरीलाई,

तिम्रै थिए, पराई ठानी, रुवाएर गयौ तिमी,
देखाई आस, ज्युँदो लास, बनाएर गयौ तिमी,

सोच्या थिएँ, दिन्छु माया, मुटुभरि संगालेको,
झिकी मुटु, मेरै हातमा, थमाएर गयौ तिमी,

बाचा सबै, बिर्सियौकि, साथै हिड्ने कसम खाको,
एक्लो बनाई, पराई हात, समाएर गयौ तिमी,

टाढैबाट खाली नजर, जुधाउँछिन उनी
हेर्दा लाज्ले परेली ती, झुकाउँछिन उनी

कति चाह होला मन्मा, बोलुँ बोलुँ भन्ने,
नसकेर होला मात्र, मुस्कुराउँछिन उनी,

टुट्ने झिनो आशा मनमा साँचेर अर्थ हुन्न,
साथ छोड्ने भए नाता गाँसेर अर्थ हुन्न

बल्झिरहने पीडा ती मन भित्र लुकाउँदै,
देखावटी फोस्रो हाँसो हाँसेर अर्थ हुन्न

भित्रभित्रै तिम्ले मलाई मन पराउँछ्यौ रे
सपनीमा मेरै नाम लिई कराउँछ्यौ रे

माया गर्ने मान्छेले त धक फुकाएकै बेस,
आमा बाबुसँग खुबै भन्न डराउँछयौ रे

सृंगार त्यो कस्का लागि गर्या होला ठान्थे,
मेरै नामको सिन्दुर, टिका, चुरा लाउँछ्यौ रे,

भेना भन्दै जिस्किरहने साली नजिक आई
दिल चोर्ने बाहनाले त्यो काली नजिक आई

कहिले आँखा जुधाउँदै कहिले मुस्कुराउँदै,
फसाउन खप्पिस भा’की जाली नजिक आई

पहिले भेट्दा नजिक हुन डराउँथी कति,
बैंस चढेर हो कि यसपाली नजिक आई

बुझ्छ कस्ले पीडा ती पिएका मान्छेको
आफैँ बिर्सी नसामा जिएका मान्छेको,

हेरेर प्रेमानुभाव हुने भएदेखि,
कुनै अर्थ हुन्न दिल दिएका मान्छेको,

टुक्रिएको मन कहाँ जोडिएको छ र,
लाखौँ कोसिसले मन सिएका मान्छेको,

नभेटे एकपल तिमीलाई त्यसै बैरागिन्छु म
कहिलेकाहीँ भीड भाडमा पनि एक्लिन्छु म

तिम्रो याद मेरो जिउने सहारा बनेर होला,
नभेटे सपनीमा त्यसै त्यसै कहालिन्छु म,

तिम्रो त्यो मुहार देख्न, अनि बोली सुन्न नपाए,
सम्हालिनै गारो हुन्छ अनि भौन्तारिन्छु म,