एकदिन बिहानै फुटानी चोक को फुटानी खाटमा हामी ५ । ७ जना फुटानी गफमा मस्त थियौं, नामै फुटानी चोक बडो रमाइलो हुन्थ्यो त्यहाँ त्यहाँ बिबिध योजना हरु बन्थे, गोजीमा केहि नहुनेहरु लाखको योजना बुन्थे, हजार सम्म हुने हरु करोडका कुरा गर्थे,योजना बनाउनु राम्रो हो तर फुटानी नै बढी भएर होला त्यस ठाउँको प्रचलित नाम फुटानी चोक रह्यो जसको आफ्नै महत्व छ ।
भोकालाई खाना दिए कुरान त्यही हुन्छ
नाङ्गालाई नाना दिए बाइबल त्यही हुन्छ
असायलाई न्याय दिए त्यही गीता बन्छ
========================
गोरो छाला कालो छाला रगत किन रातो
मान्छे सबै उस्तै उस्तै सोच किन अलग
सृजनाको त्यो फूलबारी मारी मेटी उस्तै
साल नाल उस्तै हुन्छ रुवाई त्यो उस्तै
तोते बोलीउस्तै हुन्छ हसाई त्यो उस्तै
कुरान उस्तै बाइबल उस्तै गीता पनि उस्तै
केटाकेटी उमेर ५ बर्ष पुग्न २/३ महिना बाँकी हुँदै बा ले मलाई पहाडबाट मधेश झार्नु भयो । त्यो बेला बा र म मात्र मधेश झरेका थियौं । आमा दाजु दिदी बैनीहरू सबैजना पहाडमा नै हुनुहुन्थ्यो ।
त्यो बेला मधेश भनेपछि सबै जना डराउथे, हो पनि मधेशबाट पहाड फर्कन बच्नु पर्थ्यो । बाँचे पनि औलोको शिकार भएर पहाडमा थलिएर मर्नु पर्थ्यो औलोको उपचार असम्भव थियो ।
एक दुइ तिन चार
पांच छ सात आठ सुरु गरौ है
वान टु थ्री फोर पढ्न थालौं है
ए बि सी डी क ख ग घ सुरु गरौ है
आमा बाबा दिदि दाइलाई अब भनौ है
चकलेट खाउला दुध माम खाउला
पहिले पढौं है
चक चक नगरी घर भित्र पढ्न बसौ है
हर्के, श्यामे, रिठ्ठे, मंगले
सबलाई भनौ है
ए कार पनि हटाएर बोलौँ अब है
हर्कु श्यामु रिठू मंगलु भन्दा सुहायो
सबै लाई स्कूल अब पढ्न भनौ है
नौलो मान्छे आयो भने
ढोकै नखोलौ है
स्कूल बाट घर आउदा
चनाखो बनौ है
नाना थरि खान देलान
खादै नखाऊ है
नचिनेको मान्छे संग
जादै नजाउ है
घर आउदा स्कूल जाँदा
संगै हिँडऔ है
एक दुइ तिन चार पढ्न थालौं है
आकासे वाछिटाहरु छल्दै
खहरेका भंगालाहरु तर्दै
खुसीको कोसेली बोकेर
म आउदैछु आमा तीजको लहरमा
आउदैछु म तीजको रहरमा
मेलापात धन्दाहरु सिकुवामा सुकाएर
दुख: आँसु सबै लुकाएर
देवी देउता भन्ज्यांग भाक्दै
देउराली लाई साक्षी राखेर
उकाली ओरालीहरू तरेर
आउदैछु म त्यो रहरमा
आउदैछु म त्यो लहरमा
आँखाभरी खुसीका छहरा संगै
मनको करेसाबारीमा
रंगी चंगी फुलहरु रोप्दै
आउदैछु म तीजको लहरमा
आमा ! त्यो तिम्रो काखको रहरमा
तिमीले पकाएको त्यो ढकने
मालपुवा खीर अनि रोटीहरू
खानेछु पिंढीमा त्यो न्यानो काखमा
आमा ! तीजको त्यो लहरमा
बाबाले ल्याइदिएको छिटको रातो सारी
‘गनगने कामी’ । सबैले गाउँमा त्यही नामले उनलाई बोलाउथे, मेरा बालाई सधैं बाजे भनेर बोलाउथे तिनले । गाउँभरि उनलाई सबैले तँ भनेर सम्बोधन गर्थे । तर मेरो बाले आफूभन्दा ठूलो, जेठो मान्छेलाई ‘तँ’ भन्नु हुँदैन भनेर सिकाउनु भएकाले मैले उनलाई गनगने कामी दाइ भनेर ‘तपाईं’बाट सम्बोधन गर्थें ।
एक दिन भैंसी हेर्दै गर्दा तिनको घर छेउमा बोडीको झ्यांग हाम्रो भैंसीले खाइदियो । उनी मसँग जंगिए, धेरै रिसाए ।
