जीतु खड्का गाउँले

हत्या हिम्सा बलत्कार खुलेआम भो सरकार
बुद्धको यो देश किन बदनाम भो सरकार

ज्यान लिन तुल्लेकाछन् तिम्रा सुरक्षाकर्मीहरू
हेर्नुस् हाम्रो शरीरभरि निलडाम भो सरकार

साँझ बिहान हर हमेसा खास बनोस् समय यो
जब देख्छ तपाईलाई उदास बनोस् समय यो ।।१।।

धेरै भाग्यौ अघि पछि दासी बनी समयको
अब हाम्रो चरणमा दास बनोस् समय यो ।।२।।

मैले आफ्नै निर्णयमा चुक्नु पर्छ भने
काटी दिनुस् मेरो शिर झुक्नु पर्छ भने

पच्ने मात्र खानुहओस महोदय तपाईं
नखानुहोस् डकार मार्दै थुक्नु पर्छ भने

जिन्दगीको गर्हौ भारी बिसाएर आयो
केही वर्ष प्रवासमा बिताएर आयो

छाती पिट्दै नरोउ आमा ब्यूँझिदैन अब
तिम्रो छोरो सधैँलाई निदाएर आयो

आफ्नै खुशी अंगालोमा नबेरेको धेरै भयो
ऐना हेर्दा लाज लाग्छ नहेरेको धेरै भयो

उपमा के दिनुहुन्छ बाध्यता कि गरिबीको ?
च्यातिएको दौरा मैले नफेरेको धेरै भयो

हामी बिचको सम्बन्ध यो जनम जनम रहिरहोस्
नमुना यो यस्तो होस् जो अनुपम रहिरहोस्

एकताको रंग घोली खेलौ होली सद्भभावको
संम्झनाका तरेलीमा रमझम रहिरहोस्

स्वतन्त्रता के हो हजुर आफै सोचेर हेर्नुहोस
एउटा सुगास्वतन्त्रता के हो हजुर आफै सोचेर हेर्नुहोस
एउटा सुगा पिंजडामा छ छोडेर हेर्नुहोस !!

ब्यर्थै किन सोध्नुहुन्छ परिभाषा जिन्दगीको
भोगाइ नै जिन्दगी हो लौ भोगेर हेर्नुहोस!! पिंजडामा छ छोडेर हेर्नुहोस !!

केही सिक्छु जिन्दगीका भोगाइमा पनि
छुट्टै मिठो आनन्द छ दुखाइमा पनि ।।१।।

समाजसेवा यो शहरमा अचम्मकै हुने
आफ्नो स्वार्थ मिसाइ दिन्छन् बधाईमा पनि ।।२।।

नि-शंकोच बोले हुन्छ लजाउनु पर्दैन भो
मेरो सामु यसै गरी सर्माउनु पर्दैन भो

हाम्रा गाउँमा मसिने दाइ र भाउजू थिए । उनीहूरू अरु बेला खुब मिल्थे खाने बेलामा भाग नमिलेर खुब झगडा गर्थे । एक दिन यस्तैमा तिहुन भाग लाउदा सहमति नभएर मसिने दाइ वार्ता भङ भयो भन्दै उठ्न लागेको बेला क्रान्तिकारी भाउजूले दाइलाई चित्त बुझ्ने गरी तिहुनको सम्बोधन गर्न आफूले पाएको प्रतक्ष्य भागबाट मसिने दाइको चित्त बुझाउन समानुपातिकको बाटो अपनाएर तिहुन थप्ने निहुमा डाडुले बजाइछिन ।

अभावको छानो थियो उधारेर गए
समस्याको भुमरीमा पछारेर गए

आँशु पुछ्न उठेका थे हातहरू उन्का
थुम्थुम्याए अनि गाला मुसारेर गए

अभावमा जिन्दगी बिताएको धेरै भो
सम्झौतामा गुजारा चलाएको धेरै भो

झस्किएर उठ्छु म लालाबाला सम्झेर
निदाउन सक्दिन झकाएको धेरै भो

आँखासँग आँखाहरू जुधाउन नआऊ
आँखैभित्र बस तिमी बिझाउन नआऊ

मुटुभित्र बसेको छ तस्बीर त्यो तिम्रो
झल्काउदै झझल्कोमा टल्काउन नआऊ

भोका पेटले खान पाउन अनि दशैं मनाउला म
एक सरो लुगा लाउन अनि दशैं मनाउला म

पढ्न पाइन भन्दै रुन्थे भाँडा माझ्दै होटलमा
ती बालाखा स्कुल जाउन अनि दशैं मनाउला म

जति चोट दिन्छौ देऊ छाती थापी सहुँला म
छोडी जाने भए जाऊ प्रतिक्षा मै रहुँला म ।।१।।

यही बेला पोखी हाल गुनासो छ भने केही
के भरोसा जिन्दगीको भोलि हुँला नहुँला म ।।२।।

जारी नै छ युद्ध अँझै खानपानसँग मेरो
न आक्रोस छ न गुनासो भगवानसँग मेरो

टुहुराको दिन आउछ गरीबको भाग्य फिर्छ
बिमती थ्यो सुरुबाटै ती उखानसँग मेरो

पोख्यौ आँशु बिदाइमा सगुन थिए मेरा
छरिएछन् कठैबरी ! बिस्कुन थिए मेरा

के भयो खै बोल्दिनौ रे बिछोड भएदेखि
संगीतका सातै सुर त्यै धुन थिए मेरा

यस्तै छ जिन्दगी उधारो उधारै
कसरी चुकाँउ ? बाँकी छ बजारै

अनर्थ भयो रे मायाँको बस्तीमा
मिर्मिरे नहुँदै पुग्नु छ सखारै

बाँझै देख्छु खेत बारी किसान हराएछ
खेती गरी जाहान पाल्ने निदान हराएछ

छाती पिट्दै बुढी आमा रोइन आँगनीमा
विदेशबाट छोरो आको बिमान हराएछ

हजारमा एक त्यस्तो अनुपम छौ तिमी
मुटु भित्र ढुकढुकीमा हरदम छौ तिमी |१|