समीर गोर्खा छेत्री

जित निश्चित हुँदा पनि हार्नुको मज्ज बेग्लै छ
पीडासबै आफैलिइ खुसी मार्नुको मज्जा बेग्लै छ
बिछोडको चोटले छाती चिरिदा कहिलेकाहीं
थकित स्वरमा आँशु झार्नुको मज्जा बेग्लै छ ।।

पुसको कठ्याङ्ग्रिने जाडोपछि आज माघे संक्रान्तिको दिन बल्ल अलि न्यानो छ । बिहानको १० बजेको छ, घामको न्यानोमा नुहाउदैछन् सबै अनि म न्यु महाकाल मार्केटको मुखैको लामो हरियो रंगको बेञ्चमा । समय बलवान छ, समयका बलिया पाखुराहरुले हाम्रो चौरस्ताको रुप बद्लिएको छ । चारैतिर कङ्कृटका ठुला ठुला अटालिकाहरु, अनि चौरस्ता भित्रै गुडिरहने तीन चक्के इलेक्ट्रोनिक कार । समय बद्लियो, सत्ता र विचारपनि बस् बद्लिएको छैन त भानु र भानु जस्तै जनता जसले चुपचाप सहिरहेछ र हेरिरहेछ बद्लिदो दार्जीलिङ अनि बद्लिएको छैन मेरा यी दुई आँखा जसले बिगत ५० साल देखि त्यही बेञ्चबाट हेरिरहेछ देखिरहेछ मान्छेहरू र चौरस्ता । प्रत्येक दिन मेरा आँखा खोजिरहन्छ ….. अर्को आँखा ।

हिजआज कस्तो भाछ नेपालमा
श्रापित भूमि जस्तो भाछ नेपालमा
जताततै चित्कार र रुवाइ छ
जिन्दगी सस्तो भाछ नेपालमा ।।

आफ्नो कथा ब्यथा सबै पोख्छु भन्छ
पराइको दु:खपनि काधमा बोक्छु भन्छ
धेरै रसिए आँखा र भिजे गाला हरु
अब उसो अँश्रु धारा रोक्छु भन्छ ।।

अक्टोबर ५
आज मेरो जीवनको आरम्भ भयो । मेरो बाबा आमालाई मेरो अस्तित्व बारे अहिलेसम्म थाहा छैन, अहिले म मकैको दाना सरह सानो छु, तर सानै भए नि म नै हु । र म एउटी छोरी हुनेछु, मेरो कालो कपाल र निलो आँखा हुनेछ । म फूल मनपराउने छु, आफ्नी आमा झैँ म सुन्दर हुनेछु ।

हेर मेरी सानी गुडिया
सुत्न लागि त्यारी छे,
मेरी सानी गुडिया मलाई
सबैभन्दा प्यारी छे !
विशाल आकाश मुनि
मेरो सानु-सुन्दर घर छ,

स्वच्छ झरी झर्छ जब आकाशबाट
स्पर्श गर्छ संसारको मैलालाई
धोइदिन्छ आफू जस्तै बनाउछ
यस्तै झरी बनी झर्न देऊ
नदिको पानी झै बग्न देऊ
बग्न देऊ बग्न देऊ ।

जीवनको रोटि प्रभु नै हुन्
सत्य को बाटो उनै नै हुन्
उनको देह खाने र रगत पिउनेलाई
अनन्त जीवन छ …… अनन्त जीवन छ ।।

मलाई मार्छु भन्नेहरु
मार्छौ भने आउ मार ,
यो घाँटी रेट्छु भन्नेहरु
तैयार छु म, आउ रेट,
तर,
गल्ती के छ मेरो भन ?
मेरो आँखा छ, म देख्छु
मेरो कान छ, म सुन्छु
म रातोलाई कालो भन्न सक्दिन
सुनेको कुरा नबिचारी बस्नै सक्दिन
गल्ती के छ मेरो भन?
हुन त हो, म आलु नै हु
तर,
बुद्धिको होइन
मिल्न त धेरै खोजे
तर,
तिम्रो त तर्कारी नै तितो
म त मिल्न सक्दिन,
बरु काटेर,
तिम्रा सुंगुरहरुलाइ देउ
तर,
गल्ती के छ मेरो भन??

त्यो पीडा जब म तपाईदेखि अनुपस्थित हुदछु
म शंखा र स्वइच्छा को वाहनमा सवार हुदछु
र एउटा मरूभूमिको यात्रा गर्दछु, जहाँ पानी छैन
भौतारिन जहाँ ज्योति छैन
एउटा देशसम्म जहाँ जीवन छैन
कायाकल्प र अनुभूतिले अक्सर मेरो साथ दिदछ
र म यो यात्राको निम्ति कृतज्ञ बन्द

म क्षितिजपारी देख्ने भाछु
बोतलको पानीलाई आधा भरिएको भन्ने भाछु
थुम्का थुम्की को त के कुरा गर्नु !
म त अचेल पहाड् लाई पनि नाघ्ने भाछु ।।

जन्म देखि मृत्यु
सम्मका जीवनका लामो हिडाईमा
मर्नुको सत्य बोकेर हामी कति धेरै मर्छौ
जन्मदा देखि नै आमाको कोख भित्र
आनन्दको मृत्यु
बालाखा उमेर भरि मातृत्व स्नेहबादको मृत्यु
उमेरको बेगमा बहदै जाँदा नादान कोमल पवित्र
अबोद्पनाको मृत्यु
जीवनको उडानमा प्रतेक अनमोल स्वासको मृत्यु
प्राप्ति र अप्राप्तिको झोका झोकमा रहर र
कामनाको मृत्यु
यो भ्रमित जीवन यात्रामा शास्वत
शान्तिको मृत्यु
पारिवारिक मोह जालमा पाउनु
हराउनुको मृत्यु
सांसारिक
शान्तिको खोजमा स्वतःबोदको मृत्यु
थुप्रै पाएर पनि सुन्य बनिनुको मृत्यु
दानवता बढेर मानवताको मृत्यु
दुर्भावना फैलिएर सदभावनाको मृत्यु

(पात्रहरु —- साइँला..
कान्छी….खत्री….पिटर)
(गाउँको दृश्य ; खरको घर आँगनमा साइँला दाजु
डोको बुन्दै गीत गाउनु हुदैछ)
साइँला – उमेर गयो बैशा त गएन लै लै
यो जोवनलाई सलाम छ यो जोवन लाई सलाम
छ …(गीत गाउदै काममा मस्त)
(चरा,खोला,को अवाज सुनिंदैछ… त्येतिकै
मा साइँला को स्वास्नी कान्छीको चिया
लिएर प्रवेश)
कान्छी — औ धनेको आपा के हो दिन
भरि यही डोको मात्रै समातेर बस्ने विचार छ
की क्या हो …लु खुरुक्क यो चिया पिउनुहोस्
अनि बारीको काम तिर लाग्नुहोस…..सबैले
आफ्नो बारी गोडी धान रोपी सके ….आफ्नो त
कहिले हो कहिले,,,असार
पनि सिद्धिनलागि सक्यो…..

९ वर्षको लामो अन्तराल पछि आज फेरि मैले
समीरलाई देखे । आहा कति उज्यालो आनुहार
उसको, पहिले त उनैनै हो के त ? भन्ने
संका पनि लाग्यो, मैले चिनेको समीर त
न्यास्रो, सधै चिन्ता फिक्रीमा कालो अनुहार
लिएर बस्ने समीर, तर जब म उसको नजिक गए
त्यहि समीर नै हो भन्ने थाहा पाए । एकक्षण म
छ्क्क परेर उसलाई हेरिरहे । `माइला दाजु, ओ
माइला दजु` को अवाजले म झसकिए, समीर भाइ
मलाई झक-झकाउदै हुनुहुन्थ्यो ।
अरु कुरा केही नभनी, सम्बोधन सम्म पनि नगरी मैले
उसलाई सोधीहाले – `भाइ तिमी कसरी ,,,, ?`
समीर भाइ ले मेरो प्रश्न बुजिहाले, अनि मन्द
मुस्कान को साथमा मेरो दाहिने काँधमा हाथ