अजित आचार्य

म
को हुँ
चिन्नु छ
कसो गरी
म भित्रको म

हो
मैले
सपना
देखेकै हो
सपना देख्नु
मेरो नीजि कुरा ।

यतिबेला शहर स्तब्ध छ
म निःशब्द छु ।

एकदिन बिहान अकस्मात आमा र बा को झगडा पर्यो।

आमा – किन तपाई आजभोलि हामीसँग नाराज हुनु भएको छ? किन भनेको मान्नु हुन्न? यी भएका गहना बेचेर भोलि के गर्ने? म त गहना बेच्न दिन्न।

बा – मलाई धेरै नसिकाऊ। मसँग धेरै कचकच नगर । यी गहना मेरा पनि हुन। मेरो पनि हक छ। बेच्न नदिने भए कि मैले भनेको मान कि अर्को बाटो समातेर जाऊँ।

गाली पनि मिठो हुन्छ सुनेपछि मिलाएर
जाली कुरा सत्य भाछन्, बुनेपछि मिलाएर

चोट खाँदा पीडा भुल्छु, चोटैचोट देऊ प्रिय
चोटको माला राम्रै भाछ, उनेपछि मिलाएर

आज नयाँ गीत यौटा गाउन मन लाग्यो
तिमीसँगै प्रीत फेरि लाउन मन लाग्यो

बिहानीले भाका फेर्यो दिन ढल्न थाल्यो
बालसखा ! हाम्रो गीत गाउन मन लाग्यो

आऊ हामी स्वार्थ मिलाऔं
मेरो एउटा स्वार्थ
तिम्रो अर्को स्वार्थ
एकै भाँडोमा खन्याएर
नापौं, जोखौं र
स्वार्थी दुनियाँमा
यसको मूल्य खोजौं ।

काव्या !
तिम्रो र मेरो सहयात्रा
परिमार्जन हुने भयो अब
स्वीकार गरौ काव्या
समयले हामीलाई
न टाढा हुने बनायो
न नजिक बस्न दियो
हाम्रो यात्रा यसरी नै हुने भयो ।

मनसुनका समयमा
खडेरी असम्भव होला
के भन्न सकिन्छ र खै
तर यता भावनामा
खडेरी पर्न सक्छ ।
तरङ्गित मनमा उत्ताल वेगहरू
छालसरी एकपछि अर्को गर्दै
सधैं आउँछन् भन्ने के छ ?

देश दुखेको कुरा
माटोको माया लागेको कुरा
देशभक्ति र आदर्शका कुरा
आन्दोलन र विद्रोहका कुरा
जति नै पटक गरे पनि
माटोले माया नपाउने रहेछ
मेरो देशले माया नपाउने रहेछ ।

मान्छेको मन
नियम र विधिले कहाँ बाँधिन्छ र ?
पातपातै हाँगाहाँगै निस्फिक्री भएर
रनबन चाहार्दै डुलिहिँड्छ ।
संसारको कुनाकुना अनुभुत गराइदिन्छ
देखे सुने जति सबै सबैको
मान्छेलाई धकेलिदिन्छ त्यतैतिर
जहाँ मन परेको हुन्छ, मनले इशारा गरेको हुन्छ ।

संसार हावामा अडेको छ
आजका मानिसहरू
हावामै आश्रित भएको देख्दा
हैन कसरी भन्न सकिन्छ र ।

जिन्दगीलाई थामेको छ, उडाएको छ हावाले
कसैलाई माथि पुर्याएर, कसैलाई पर पुर्याएर
मानिसका कर्म अनुसार
कहिले सुगन्धको, कहिले दुर्गन्धको

हजुरबाले दन्त्यकथामा भन्नुभएको
एकहाते राक्षस
पृथ्वीमा आज फेरि
प्रकट भएर
हातहातै नदेखिने गरी
संसार डुलेको छ
डराउने र आत्तिनेलाई
निहुँ बनाएर निलेको छ ।