डलासको उच्च भवन
डलासको उच्च भवन टेक्सासमा डलासै नै , पर्ने रहेछ एउटा । नेपाली भूमिको कैयौँ, गुणा… Read More »डलासको उच्च भवन
पद्मराज काफ्ले
यान्त्रिक जीवन
यान्त्रिक जीवन
घरबारी थिए माथि, शिखर उच्च शैलमा,
मकै कोदो र केराउ, लटरम्मै नि बारिमा ।
झुल्थे ती बारि डीलैमा, केराघरी झुकी तलै,
बोडी सिमी लटैरम्म, चिचिण्डा लहरा त्यतै ।
बिहानै नर नारी र, केटा केटीहरू पनि ।
आ-आंफ्नो काममा जान, सावधान हुने अनि ।
केटाकेटी सवैलाई ,खानपान दिई कन ।
विद्यालय पठाऊँन, छ आतुर सवैकन ।
बालक बालिकालाई, सातै बजे छ पुग्नु त।
पढाउन विद्यालयै, नपठाई भएन त ।
पुर्याउन कसैलाई,कसैको बस आउँछ ।
कसैको छैनआऊँने, पत्नी वा पति जानु छ ।
अमेरिकी उपचार पद्धति
अमेरिकी उपचार पद्धति
अमेरिकी बिरामी नै ,पर्ने जँचाउनै थियो ।
गइयो अस्पतालैमा ,अकल्पनीय देखियो ।
बिहान सात नै बज्यो, सात सितम्बरै दिन ।
गइयो अस्पतालैमा, ठाऊँ कलेज स्टेशन ।
वरैबाट खुले ढोका, आए मानिस नै पनि ।
बन्द आफै भयो फेरि, बिना रिमोट नै पनि ।
सोधिन् अघिसरी त्यहीँ, गौरवदन सेविका ।
के कसरी भयो यस्तो , विभिन्न प्रश्न नै तिनी।
भरी फाराम सम्पूर्ण , सही पनि गराइयो ।
तीन पुस्ते सवै रोग, फार्ममा पनि लेखियो ।
लगियो एक कोठैमा, सोधियो प्रश्न अन्य नि ।
भूमण्डल पछाडिको यात्रा – २
कतार पुगियो राती, रातैमा लिइयो भिषा ।
बजार पुगियो राती ,सुतियो खाइयो त्यता ।
अट्ठाइश बिहानीमा, चिया र केक खाइयो ।
हिंडियो होटलैबाट, त्यहाँ विकाश देखियो ।
जहाज चढ्न जाँदा, क्यान्सिल भो प भन्दछ !
नेपाली भल अम्रिका, ह्यूष्टन सम्म पुग्दछ ।
बाढीले घर गाडी र ,अन्न जल बगे छत ।
हजारौं नर नारी को, घरवार गुमे छत।
ह्यूष्टन रनवे सम्म ,डुब्यो तलाउ नै बनी ।
पानी जहाज चल्छन् रे, रनवे तालमा पनि ।
ह्यूष्टन नखुलेसम्म, होटेल बस्न मागियो ।
घण्टा चौबीस ज्यादा त, भिषा छ र पो भनियो ?
अटलान्टा उडी जान, जहाज ठिक्क नै परेको ।
पसियो त्यसमा भित्र , अमेरिका तिरै उडियो ।
सोह्र घण्टा लगातार, आकाश माथि नै उडी ।
राति त्यस दिनैमा नै, अम्रिका पुगियो उडी ।
औंलाछाप दशै अौँला ,त्यो कम्प्यूटरबाट नै ।
भिडाई भनियो बल्ल , दिए जाँचेर निस्कनै ।
नेपालमा बुझाएको, झिटीझाम्टा त तानेर ।
निस्कियो भित्रबाटै, होटेलतिर लागेर।
राती त सुतियो मीठो, निद्रादेवी सितै सँगै ।
बिहानिमा घडी बोल्यो ,भन्यो उठ हिनौँ सँगै ।
होटेल बस आएर, वायु यान तिरै अनि।
दुई घण्टा नपुग्दैमा, पुर्यायो अष्टिनै पनि ।
परिवार सवै त्यहाँ, देखिए भित्रबाट नै ।
राखी लगेज गाडीमा,बसेर पुगियो घर नै ।
भूमण्डल पछाडिको यात्रा – ३
सन अन्टेनियो भन्ने, अम्रिकी ठाउँ रहेछ ।
रातीको नौ बजे नै नी , प्रचण्ड ताप रहेछ ।
अन्थोनी नामका सन्त, जमानामा कुनै थिए ।
उनैको नाममा नाम, ठाउँको राखेका थिए ।
डाउन टाउनै भन्ने , ठूलै शहर रैछ नी ।
पुलमाथि पनि पुल, तलै तला ज रैछ नी ।
त्यसैको माथि गाडीका, ताँतिका ताँति ती चले।
सलल लहरै गुड्दै, बत्ति त दिउँसै बले ।
घुम्ती ज्यादै कमै रैछ, रहे शंकेत देखिने ।
टाढैबाट गती मन्द , नगरी नहुने पनि ।
साठी माइल घण्टामा, कम्तिमा गुड्नु भनि ।
गति शंकेत बाटामा, धेरै ठाऊँ हुने पनि ।
बन झाडी सबै ठाऊँ , बनकै बीच गाउँ छन् ।
काठ पात जता ततै , काठकै घर बीच छन् ।
भूमण्डल पछाडिको यात्रा – १
भूमण्डल पछाडिको यात्रा _१
कतार पुगियो राती, रातैमा लिइयो भिषा ।
बजार पुगियो राती ,सुतियो खाइयो त्यता ।
अट्ठाइश बिहानीमा, चिया र केक खाइयो ।
हिंडियो होटलैबाट, त्यहाँ विकाश देखियो ।
जहाज चढ्न जाँदा, क्यान्सिल भो प भन्दछ
समुन्द्री उर्लँदो भल , ह्यूष्टन सम्म पुग्दछ ।
बाढीले घर गाडी र ,अन्न जल बगे सवै।
हजारौं नर नारी को, घरवार गुमे सवै।
ह्यूष्टन रनवे सम्म ,डुब्यो तलाउ नै बनी ।
पानी जहाज चल्छन् रे, रनवे तालमा पनि ।
ह्यूष्टन नखुलेसम्म, होटेल बस्न मागियो ।
घण्टा चौबीस ज्यादा त, भिषा चाहिन्छ भनियो ?
अटलान्टा उडी जान, जहाज ठिक्क नै परेको ।
पसियो त्यसमा भित्र , अमेरिका तिरै उडियो ।
सोह्र घण्टा लगातार, आकाश माथि नै उडी ।
राति त्यस दिनैमा नै, अम्रिका पुगियो उडी ।
औंलाछाप दशै अौँला ,त्यो कम्प्यूटरबाट नै ।
भिडाई भनियो बल्ल , दिए जाँचेर निस्कनै ।
नेपालमा बुझाएको, झिटीझाम्टा त तानेर ।
निस्कियो भित्रबाटै, होटेलतिर लागेर।
राती त सुतियो मीठो, निद्रादेवी सितै सँगै ।
बिहानिमा घडी बोल्यो ,भन्यो उठ हिनौँ सँगै ।
होटेल बस आएर, वायु यान तिरै अनि।
दुई घण्टा नपुग्दैमा, पुर्यायो अष्टिनै पनि ।
परिवार सवै त्यहाँ, देखिए भित्रबाट नै ।
राखी लगेज गाडीमा,बसेर पुगियो घरै।
२७।८।२०१७
पदयोग-वियोग
मानसपटलमा अक्षरहरू उफ्री–उफ्री नाच्दै थिए ।
म भावनाका स्वरसँगै जीवनकै धून खोज्दै थिएँ ।।
लय–भाका तालसूर आ–आफ्नै सूरमा गुञ्जी उठे ।
तर कुनामा बसी शब्दहरू डाँको छाडी रुँदै थिए ।।
-दीपक क्रिष्ण श्रेष्ठ
हर्ष विभोर भै नाचे, अघि ती अक्षरहरू
जुटीकन शब्द-वाक्य, बन्न नचाहनेहरू ।
कठपुतली बनेका, कठै ती विचराहरू
पदयोग वियोगमा, रुने चिनौँ तिनीहरू
-पद्मराज काफ्ले
याेग किन
मानिसको चित्त चञ्चल हुन्छ । यो चञ्चले चित्त स्थिर रहन मान्दैन । यो चञ्चल मात्र हुने होइन, अशुद्ध पनि हुन्छ । त्यसैले यसको शुद्धिकरणको निमित्त हामी प्रार्थना पनि गर्नेगछौँ । यो चञ्चल किन हुन्छ ? हामीलाई थाहा छैन । मनोवैज्ञानिकहरू भन्छन्— स्वाभाविक प्रकृया हो । ‘हुन्छ’। ‘किन चञ्चल हुन्छ ?’ प्रष्ट उत्तर पाइँदैन । दार्शनिकहरू भन्छन्—चञ्चले चित्तलाई नियञ्त्रण गर्नु पर्दछ । यसलाई स्वतन्त्र र छाडा छोडी दिन हुँदैन । यसले आदर्शतिर शंकेत गर्दछ र भन्छ— ‘चञ्चलता नियणगर्नु पर्छ’ । तसर्थ चित्त नियञ्त्रण गर्नुपर्छ भन्ने सम्बन्धमा गरिने विचार तर्क र अभ्यास दर्शन शास्त्रको एउटा अंश हुन जान्छ ।
कमनवेल्थ
क्राइष्टका समर्थक, छिरे छिमेकमा जब ।
चलाए धर्म ती आफ्नै , सँस्कृति उनकै तब ।
बने थे दक्षिणी बन्धु, उनैका दास नै अनि ।
कोर्राको मार नै खाई, गरे थे काम नै पनि।
‘योर्सर्वेन्ट’ भनी अर्जी, सानैमा लेख्न ती सिके।
जन्म जात बनी दास, क्लर्क सम्म हुनै दिए ।
लडे आफैँ परस्पर, उनैका अधिनै रहे।
‘बीपी’सित मिली गान्धी, गोरासित लडी रहे।
पुराना छ सयै राज्य, स्वतन्त्र सव नै बने ।
कश्मीर लखनौले त, छुट्टै बस्ने कुरा गरे ।
लखनौसित युद्धै भो, नेपाली फौज नै लडे ।
हिन्दु नेपाल राष्ट्र हो हिन्दु नै रहने छ यो
शुभ हेरौँ शुभै बोलौँ, शुभै सुनौँ सदै भरी ।
असत्य बोल्नु पापै हो, सत्यमा देव छन् पनि ।
प्रेक्षा गरौं नछाडी नि, शिर पाउ शरीरको ।
इन्द्रिय पछि नलागौँ, गरौं यात्रा शरीरको ।
पश्चिमी वायु आएर, उडाई धर्म नै लग्यो।
दक्षिणी वायुले स्वासै , बन्द गरी पनी सक्यो ।
निरपेक्ष हुँदा धर्म, गाईको वंश नै हर्यो ।
हिन्दु नेपाल राष्ट्र हो, हिन्दु नै रहने छ यो ।